ติ้งเป่ย
อวิ๋นเจิงได้รับจดหมายตอบกลับจากเจียเหยาแล้ว
ความคืบหน้าทางฝั่งเจียเหยานับว่าราบรื่นอยู่บ้าง
เมื่อกองทัพของพวกนางเคลื่อนประชิดเขตแดน อำนาจของกุ่ยฟางก็ถอยร่นอย่างต่อเนื่อง
ยามนี้มีชนเผ่าจำนวนไม่น้อยยอมสวามิภักดิ์ต่อทัวฮวนแล้ว
ยังมีทหารแตกพ่ายของกุ่ยฟางอีกบางส่วนที่ยอมสวามิภักดิ์ต่อทัวฮวนด้วย
เมื่อรวมกับกำลังพลที่อวิ๋นเจิงมอบให้ทัวฮวนแล้ว บัดนี้ทัวฮวนมีกองทัพในมือกว่าหมื่นนาย
ฉื่อเหยียนส่งคนไปติดต่อเจียเหยาแล้ว ทั้งยังแสดงเจตจำนงขอเจรจาสงบศึกอย่างชัดเจน
ทว่าเจียเหยาต้องการกดดันฉื่อเหยียนให้หนักขึ้นอีก จึงยังไม่ตอบรับการเจรจาสงบศึก และคงเดินทัพต่อไป
แม้เจียเหยาจะมิได้กล่าวถึงสถานการณ์รบทางฝั่งนั้นอย่างละเอียด แต่อวิ๋นเจิงคาดว่าคงกวาดล้างศัตรูได้ราบคาบดุจสายลมสารทพัดใบไม้ร่วง
อย่างไรเสีย กองทัพหลักของกุ่ยฟางก็สูญสิ้นไปเกือบหมดแล้ว ต่อให้ยังมีกำลังพลเหลืออยู่บ้าง ก็คงหมดความกล้าหาญที่จะสู้รบอีก
ส่วนเรื่องพิธีอภิเษกของพวกเขา เจียเหยาตอบกลับมาเพียงสั้น ๆ ว่าแล้วแต่ความเห็นของอวิ๋นเจิง
ไม่ว่าจะเป็นอวิ๋นเจิงหรือเจียเหยา ต่างก็มิได้เห็นพิธีอภิเษกของตนเป็นเรื่องสำคัญ
อวิ๋นเจิงวางจดหมายตอบกลับของเจียเหยาลง ก่อนนั่งครุ่นคิดเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้นอีกครั้ง
กระทั่งเสิ่นลั่วเยี่ยนเดินเข้ามาพร้อมครรภ์ใหญ่ อวิ๋นเจิงจึงค่อย ๆ ดึงสติกลับมา
เสิ่นลั่วเยี่ยนก้าวเข้ามาข้างกายอวิ๋นเจิง กำลังจะเอ่ยถาม ก็ถูกเขาดึงเข้าไปในอ้อมแขนเสียก่อน
“ระวังหน่อย อย่าให้กระทบกระเทือนลูก”