“หา?”
สิ้นเสียงทหารส่งข่าว อวิ๋นเจิงกับเมี่ยวอินต่างก็ยืนตะลึงงัน
ธงขาว?
กองทัพค่ายใหญ่หลูหลินชูธงขาวแล้วหรือ?
นี่มัน...เรื่องอันใดกัน?
อยู่ดี ๆ พวกเขาจะชูธงขาวไปด้วยเหตุใด?
เมี่ยวอินถึงกับเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ ในหัวมีเสียงอื้ออึงดังขึ้น
เมื่อครู่นางยังเป็นห่วงว่าโจวเต้ากงจะควบคุมกำลังทหารของค่ายใหญ่หลูหลินไม่ได้ จนเรื่องนี้เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น
ใครจะคิดว่าเพียงชั่วพริบตา พวกเขากลับได้รับข่าวว่าค่ายใหญ่หลูหลินชูธงขาวแล้ว?
ไม่คาดฝัน!
นี่เป็นเรื่องเหนือความคาดหมายจริง ๆ!
แม้แต่อวิ๋นเจิงยังตะลึง จะไม่เรียกว่าเหนือความคาดหมายได้อย่างไร?
“แน่ใจหรือว่าพวกเขาชูธงขาว?”
เมื่อได้สติกลับมา อวิ๋นเจิงก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
“แน่ใจว่าเป็นธงขาวพ่ะย่ะค่ะ!”
ทหารส่งข่าวตอบอย่างหนักแน่น
“นี่...”
เมี่ยวอินอ้าปากค้าง มองอวิ๋นเจิงอย่างทั้งขบขันทั้งจนใจ “เรื่องนี้เป็นอย่างไรกัน?”
หรือกองทัพของอวิ๋นเจิงเพียงเคลื่อนพล ก็ทำให้คนในค่ายใหญ่หลูหลินตกใจจนยอมจำนนแล้ว?
หรือว่านี่เป็นแผนของคนในค่ายใหญ่หลูหลิน?
แสร้งยอมจำนนหรือ?
เมี่ยวอินพลันเกิดความสงสัยขึ้นในใจ
“อย่าเพิ่งสนว่าเกิดเรื่องอันใด ไปดูกันก่อนค่อยว่ากัน!”
อวิ๋นเจิงเองก็ยังสับสนอยู่ไม่น้อย จึงสั่งทหารส่งข่าวทันที “ส่งคำสั่งให้หลี่ซิ่ว หากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามเข้าไปในค่ายใหญ่หลูหลิน!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
ทหารส่งข่าวรับคำสั่งแล้วจากไปทันที
เหตุการณ์กลับกลายเป็นไปอย่างเหนือความคาดหมาย อวิ๋นเจิงอยากรู้เต็มทีว่าค่ายใหญ่หลูหลินเกิดเรื่องอันใดขึ้น จึงสั่งให้กองทัพเร่งฝีเท้าไปสมทบกับกองหน้า