ยามดึกสงัด ทหารต้าเฉียนสองนายลอบเข้าใกล้กระโจมของฟางอวิ๋นซื่อกับกุ้ยโหยว หมายสังหารฟางอวิ๋นซื่อ ผู้ทรยศต่อบรรพชน
ทว่าทั้งสองเพียงส่งเสียงเอิกเกริก แต่กลับทำอะไรไม่สำเร็จ
อวี๋ซื่อจงได้รับข่าวจึงรีบรุดมา ตวาดใส่ทหารทั้งสอง ก่อนสั่งให้คนลากตัวไปโบยคนละห้าสิบไม้
ไม่นานนัก เสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้นทั่วค่าย
“ข้าว่าไม้ของข้ายังไม่ทันฟาดโดนพวกเจ้าเลย พวกเจ้าก็ร้องเสียโหยหวนเกินไปแล้วกระมัง?”
“เหลวไหล หากไม่ร้องให้หนักเข้าไว้ ประเดี๋ยวก็ได้โดนโบยจริงๆ หรอก!”
“พี่ชาย ขอข้าดื่มน้ำสักคำเถิด ลำคอข้าใกล้จะแหบแล้ว…”
ตรงมุมหนึ่งของค่าย ทหารสองนายที่ถูกลงโทษด้วยการโบยกลับหัวเราะร่า พูดคุยหยอกล้อกับคนที่กำลังลงมือโบยพวกเขา
ข้างกายพวกเขามีกระสอบป่านสองใบที่บรรจุฟางไว้
อีกด้านหนึ่ง เกาเหอได้ยินข่าวจึงมาถึง
“องค์ชายมีบัญชาให้คุ้มครองทูตทั้งสองให้ดี หากทูตทั้งสองเป็นอะไรไป จะเอาหัวเจ้า!”
เกาไถกล่าวกับอวี๋ซื่อจงด้วยสีหน้าถมึงทึง
“ขอรับ!”
อวี๋ซื่อจงรับคำสั่ง แล้วตวาดเสียงเข้มทันที “พาตัวฟางอวิ๋นซื่อมาที่กระโจมของข้า! ข้าจะเฝ้าเขาด้วยตนเอง ดูซิว่าพวกสารเลวคนไหนจะกล้าบุกเข้ามาฆ่าคนในกระโจมของข้า!”
ไม่เปิดโอกาสให้กุ้ยโหยวกับพวกได้พูด อวี๋ซื่อจงก็หันหลังเผ่นหนีไปทันที
องครักษ์ติดตามของอวี๋ซื่อจงทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด พวกเขา “เชิญ” ฟางอวิ๋นซื่อไปยังกระโจมของอวี๋ซื่อจง
เกือบรุ่งสาง เกาเหอก็ปลุกอวิ๋นเจิง
อวี๋ซื่อจงมาแล้ว
ฟางอวิ๋นซื่อเป็นคนขี้ขลาดตาขาวจริง แต่หาใช่คนโง่ไม่