คืนนั้น ฉินผู่ได้รับข่าวที่ผู่หวังส่งคนมานำมาส่งอีกครั้ง
เจิงกวงนำกำลังเข้าโจมตีค่ายทหารหน้าด่านของหมางชื่ออย่างหยั่งเชิงแล้ว
ผู่หวังวิเคราะห์ด้วยว่า เจิงกวงสังหารหัวหน้ากบฏที่กล่าวอ้างไปแล้ว บัดนี้ต้าเฉียนมาเรียกร้องตัวคนจากเจิงกวง แต่เจิงกวงส่งมอบให้ไม่ได้ จึงคิดใช้วิธีนี้โยนความผิดให้ซีฉวี
เมื่ออ่านข่าวที่ผู่หวังส่งมา ฉินผู่ก็อดรู้สึกสับสนไม่ได้
ก่อนหน้านี้ พวกเขาต่างเห็นพ้องกันว่านี่คือสัญญาณเริ่มต้นที่อวิ๋นเจิงจะลงมือกับซีฉวี
แต่ข่าวจากผู่หวังกลับทำให้เขาตกอยู่ในความลังเล
การวิเคราะห์ของผู่หวังก็มีเหตุผลไม่น้อย
อวิ๋นเจิงต้องคิดกลืนเจียวลู่เป็นแน่
หากไม่ต้องการยกทัพไปตรง ๆ ก็ส่งคนไปก่อความวุ่นวายในเจียวลู่
รอให้คนที่เขาส่งไปยึดอำนาจในเจียวลู่ได้ ก็ย่อมเข้ายึดครองเจียวลู่ได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ
หากเขาเป็นอวิ๋นเจิง และเจียวลู่ปฏิเสธไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อต้าเฉียน เขาก็คงใช้วิธีนี้เช่นกัน
บัดนี้ฉินผู่เองก็ไม่รู้ว่าการคาดเดาก่อนหน้านี้ของพวกเขาถูกต้อง หรือการวิเคราะห์ของผู่หวังถูกต้องกันแน่
จนปัญญา ฉินผู่จึงได้แต่ส่งคนไปยังจวนของซู่จ้านในยามดึกอีกครั้ง เพื่อเชิญซู่จ้านมาหารือ
ซู่จ้านมาถึงตำหนักบรรทมของฉินผู่อย่างอ่อนระโหยโรยแรง ความเหนื่อยล้าปรากฏชัดบนใบหน้า
“ท่านอ๋องเรียกกระหม่อมมาในยามดึก ด้วยเรื่องอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”
ซู่จ้านเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า
น่าสงสารซู่จ้าน อายุใกล้หกสิบปีแล้ว ทั้งยังกลัดกลุ้มเรื่องที่อวิ๋นเจิงจะยกทัพเข้าโจมตีซีฉวีอย่างหนัก กว่าจะฝืนทนจนถึงครึ่งหลังของยามดึกแล้วหลับไปได้ ไม่นานก็ถูกฉินผู่ส่งคนมาเรียก