หมางชื่อ
อวิ๋นเจิงนำกองกำลังเข้าประจำการที่หมางชื่อได้อย่างราบรื่นแล้ว
ไม่มีเหตุไม่คาดฝันใดเกิดขึ้น
เพราะก้งปาจาจัดเตรียมการไว้ล่วงหน้า จึงไม่มีผู้ใดหนีออกจากหมางชื่อไปส่งข่าวได้
อวิ๋นเจิงพอใจกับผลลัพธ์นี้ยิ่งนัก
พวกเขายึดหมางชื่อมาได้อย่างเงียบเชียบ อำนาจในการควบคุมสถานการณ์ในมือก็ยิ่งเพิ่มพูน!
ทันทีที่ยึดหมางชื่อได้ อวิ๋นเจิงก็ส่งคนข้ามภูเขาไปยังเหลียวโจว เพื่อส่งคำสั่งให้จ้าวจี๋เปิดฉากโจมตีอย่างเป็นทางการ!
ขณะเดียวกัน อวิ๋นเจิงก็ส่งหน่วยสอดแนมจำนวนมากไปตรวจสอบทิศทางกองกำลังของหลัวปู้ตันเจิงและเมืองก้งปู้
หากฉินผู่กับซู่จ้านคิดเพียงว่าเจียวลู่กำลังจะก่อเรื่อง จึงส่งกองหนุนมาช่วย ทหารที่ส่งมามีโอกาสมากที่สุดที่จะมาจากเมืองก้งปู้และทางตะวันออก
ยามนี้ฉินผู่กับซู่จ้านคงยังไม่รู้ว่าหมางชื่อถูกพวกเขายึดครองแล้ว
หากมีกองหนุนเข้ามา นั่นย่อมเป็นโอกาสอันดีให้พวกเขาฝึกทหาร!
“ขั้นต่อไปเจ้าคิดจะทำอย่างไร?”
เมี่ยวอินเอนกายพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน แกว่งขาไปมาอย่างสบายอารมณ์
“จะทำอย่างไรได้อีก?”
อวิ๋นเจิงตอบอย่างไม่เร่งร้อน “ไม่บุกไปยังนครหลวงซีฉวี ก็ร่วมมือกับกองกำลังของจ้าวจี๋โจมตีกองทัพหลายแสนนายของหลัวปู้ตันเจิง!”
ความจริงสถานการณ์ในยามนี้เปิดเผยชัดเจนแล้ว
จากนี้กองทัพทั้งสี่สายจะเคลื่อนพลพร้อมกัน!
ไม่สิ!
ต้องเป็นห้าสาย!
เฝิงอวี้กับตู๋กูซิ่นก็ไม่ได้อยู่นิ่งเฉย
“แล้วเจ้าคิดจะบุกไปทางใด?”
เมี่ยวอินถามอีกครั้ง
“ยังตัดสินใจไม่ได้”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้าเบา ๆ “รอดูสถานการณ์ต่อไปก่อนเถิด!”
ตามปกติแล้ว เขาควรจะร่วมมือกับกองกำลังของจ้าวจี๋โจมตีข้าศึกจากด้านหน้าและด้านหลัง