ค่ำคืนนี้ แม้อวิ๋นเจิงกับเย่จื่อจะยังมิได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้น ทว่าต่างก็ได้รับความพึงพอใจอย่างยิ่ง
ยามเช้า เย่จื่อตื่นแต่เช้าตรู่
เมื่อเห็นอวิ๋นเจิงลุกขึ้นนั่งตาม เย่จื่อก็อดเขินอายขึ้นมาในใจมิได้
เจ้าคนเจ้าเล่ห์ผู้นี้ คงอ่านหนังสือเหลวไหลพวกนั้นมาไม่น้อยเป็นแน่!
เย่จื่อยังคงเขินอายเต็มอก พลางช่วยอวิ๋นเจิงสวมเสื้อผ้า จากนั้นก็ไปตักน้ำร้อนมาช่วยเขาล้างหน้าและจัดแต่งผม
ประหนึ่งภรรยาผู้อ่อนโยนคนหนึ่ง
ยามล้างหน้าแต่งตัว ทั้งสองย่อมอดคลอเคลียหยอกเย้ากันอยู่พักใหญ่ไม่ได้
เย่จื่อรู้ดีว่าเมื่ออวิ๋นเจิงออกเดินทางครานี้ คงต้องจากไปอีกนาน
นางอยากอยู่ข้างกายอวิ๋นเจิงยิ่งนัก ทว่าก็รู้ว่าตนไม่อาจติดตามเขาไปได้
การที่นางอยู่ประจำติ้งเป่ย มีประโยชน์ยิ่งกว่าติดตามอวิ๋นเจิงไปเสียอีก
นางเพียงหวังว่าเมื่ออวิ๋นเจิงกลับมาในคราหน้า ตนจะได้เป็นสตรีของเขาอย่างแท้จริง และให้กำเนิดบุตรธิดาแก่เขา
หลังมื้อเช้า อวิ๋นเจิงก็นำผู้คนออกเดินทาง
ฮูหยินเสิ่นกับเย่จื่อและคนอื่น ๆ ติดตามไปส่งอวิ๋นเจิงจนถึงประตูเมืองทิศเหนือ
“ฝ่าบาท เสด็จครั้งนี้โปรดระวังพระองค์ให้ดี พวกเราจะรอการกลับมาอย่างมีชัยของท่านทั้งหลายอยู่ที่ติ้งเป่ย!”
ก่อนออกเดินทาง ฮูหยินเสิ่นอดกำชับอวิ๋นเจิงมิได้
“ท่านแม่ยายโปรดวางใจ พวกท่านรอฟังข่าวดีจากพวกเราที่ติ้งเป่ยเถิด!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น
สำหรับฮูหยินเสิ่นแล้ว อวิ๋นเจิงให้ความเคารพนางอย่างยิ่ง
แม้แต่แรกเริ่มฮูหยินเสิ่นจะไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา แต่หลังจากรู้เรื่องราวของเขาแล้ว นางกลับให้การสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่