“อะไรนะ? รวมทุกเผ่าให้เป็นหนึ่งเดียวหรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของซู่จ้าน ซังเจี๋ยก็ถึงกับตะลึงงัน
ชั่วขณะหนึ่ง เขาถึงกับสงสัยว่าซู่จ้านเป็นไส้ศึกที่ต้าเฉียนส่งมาหรือไม่
บัดนี้ กองทัพต้าเฉียนกำลังรุ่งเรือง หากพวกเขายังจะก่อศึกภายในกันอีกหรือ?
ซู่จ้านคิดจะเปิดช่องให้อวิ๋นเจิงฉวยโอกาสโจมตีบรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทราย แล้วตีแตกทีละเผ่าหรือ?
“ท่านอ๋อง พวกเราจำเป็นต้องทำเช่นนี้แล้ว”
ซู่จ้านมองซังเจี๋ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “บรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายของเราสามัคคีกันมาแต่ไหนแต่ไร เพราะยังไม่มีกองทัพศัตรูบุกเข้ามา! หากศัตรูบุกเข้ามาเมื่อใด แต่ละเผ่าก็จะหวาดระแวงภัยกันเอง! ถึงยามนั้นต่างคนต่างสู้ ต่างคิดถึงแต่เผ่าของตน พวกเราย่อมพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย...”
อวิ๋นเจิงบุกจู่โจมหุนกู่เมื่อปีก่อน นั่นเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด
แม้ในยามนั้นสถานการณ์จะเป็นใจแก่พวกเขาอย่างยิ่ง ราชันหุนกู่ก็ยังสั่งให้เจี่ยซือปานำทัพกลับไปช่วย
เขาเชื่อว่าซังเจี๋ยย่อมเคยคิดห้ามเจี่ยซือปากลับไปช่วย แต่ซังเจี๋ยก็รู้ดีว่าเขาไม่มีทางขัดขวางเจี่ยซือปาได้
หากกองทัพของอวิ๋นเจิงบุกเข้ามาอีก สถานการณ์เช่นนี้ก็จะเกิดขึ้นซ้ำอีก!
บัดนี้ บรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายจำเป็นต้องรวมเป็นหนึ่ง!
บนผืนแผ่นดินของบรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทราย จะมีท่านอ๋องได้เพียงคนเดียว!
มิฉะนั้น อวิ๋นเจิงย่อมตีแตกบรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายทีละเผ่า!
ถึงขั้นที่อวิ๋นเจิงอาจใช้กลอุบายยุยงให้บรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายแตกแยกกัน
มีเพียงการรวมเป็นหนึ่งเท่านั้น พวกเขาจึงจะต้านทานอวิ๋นเจิงและต้าเฉียนได้
แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าในระหว่างการรวมเป็นหนึ่ง พวกเขาอาจถูกอวิ๋นเจิงฉวยโอกาสโจมตี