เมืองติ้งเป่ย
เว่ยซั่วซึ่งถูกเซียวติ้งอู่เข้ามาแทนที่ ถือราชโองการที่ฮ่องเต้เหวินประทานให้ มายังคฤหาสน์แม่ทัพใหญ่พิทักษ์เหนือของเว่ยเหวินจง
“พี่ใหญ่ ท่านว่าโอรสสวรรค์ทรงทราบเรื่องที่ข้าติดต่อกับองค์รัชทายาทเป็นการส่วนพระองค์แล้วหรือไม่?”
เว่ยซั่วเอ่ยถามเว่ยเหวินจงด้วยสีหน้ากระวนกระวาย
เขาประจำการรักษาด่านเป่ยลู่มานานกว่าห้าปีแล้ว!
ฮ่องเต้เหวินจะทรงเปลี่ยนตัวเขาเมื่อใดก็ได้ แต่กลับเลือกเปลี่ยนในยามนี้ เรื่องนี้คิดอย่างไรก็ชวนให้สงสัย!
เว่ยเหวินจงถลึงตามองน้องชายร่วมอุทรอย่างไม่สบอารมณ์ “ยามนี้รู้จักร้อนใจแล้วหรือ? ก่อนหน้านี้มัวทำอะไรอยู่?”
“ข้า...”
เว่ยซั่วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวอย่างนึกเสียใจ “ก่อนหน้านี้ข้าเลอะเลือนไปชั่วขณะมิใช่หรือ? พี่ใหญ่ ท่านช่วยคิดหาทางให้ข้าที!”
“ใช้สมองเสียบ้าง!” เว่ยเหวินจงตบศีรษะเว่ยซั่วเบา ๆ “หากโอรสสวรรค์ทรงทราบจริง ป่านนี้เจ้าคงถูกคุมตัวกลับเมืองหลวงแล้ว ยังจะปล่อยให้เจ้าไปประจำการรักษากองรักษาการณ์จิ้งอันอีกหรือ?”
แค่เหตุผลง่าย ๆ เพียงเท่านี้ยังคิดไม่ออก เขาไม่รู้เลยว่าน้องชายร่วมอุทรผู้นี้ขึ้นเป็นแม่ทัพได้อย่างไร!
เว่ยซั่วชะงักงันไปเล็กน้อย จากนั้นก็ตบศีรษะตนเองฉาดหนึ่ง แววตาเปลี่ยนจากกังวลเป็นยินดีในพริบตา “จริงด้วย! เหตุใดข้าจึงคิดเรื่องง่าย ๆ เพียงเท่านี้ไม่ออก ระหว่างทางยังทำให้ตนเองหวาดกลัวเสียเปล่า!”
ทำให้ตนเองหวาดกลัวเสียเปล่าหรือ?
ยามนี้รู้จักกลัวแล้วหรือ?
ตอนที่เขาลอบติดต่อกับคนขององค์รัชทายาท เหตุใดจึงไม่รู้จักกลัวบ้าง?
เว่ยเหวินจงเหลือบมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนถอนหายใจหนัก ๆ “โอรสสวรรค์ทรงใช้เซียวติ้งอู่มาแทนที่เจ้า ย่อมเป็นเพราะทรงระแวงพวกเราสองพี่น้อง อีกอย่าง คงเป็นการปลอบขวัญเซียวว่านโฉวด้วย...”