ค่ายใหญ่บนภูเขาเยี่ยนหุยมีทหารประจำการอยู่สองหมื่นนาย
นอกจากทหารม้าชั้นยอดสองหมื่นนายที่อวี๋ซื่อจงกับเติ้งเป่านำทัพแล้ว ยังมีทหารราบหนักหนึ่งหมื่นนายภายใต้การบัญชาการของหวังชี่
นอกเหนือจากนั้น ยังมีเชลยอีกหนึ่งหมื่นคนทำงานใช้แรงงานอยู่ที่นี่
ค่ายใหญ่ถาวรบนภูเขาเยี่ยนหุยเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว
ทั้งลานฝึก แท่นบัญชาการ ยุ้งเสบียง คอกม้า และสิ่งอื่น ๆ ล้วนสร้างเสร็จไปเกือบหมดแล้ว
ทว่าความดีความชอบนี้มิได้เป็นของเชลยเหล่านั้นเพียงฝ่ายเดียว ก่อนหน้านี้กองทหารของอวี๋ซื่อจงกับหวังชี่ซึ่งประจำการอยู่ที่นี่ นอกจากฝึกตามปกติแล้ว ยังลงแรงช่วยงานไม่น้อย
“แล้วเรือนพักทหารเล่า?”
อวิ๋นเจิงหันไปถามอวี๋ซื่อจงที่เดินตามอยู่ข้างกาย
“เรื่องนี้...”
พอพูดถึงเรือนพักทหาร อวี๋ซื่อจงก็ยิ้มเจื่อน “ยังไม่ได้เริ่มสร้างพ่ะย่ะค่ะ งานล้นมือจริง ๆ...”
อวิ๋นเจิงได้ยินก็รู้ทันทีว่าอวี๋ซื่อจงกับพวกคิดเช่นไร
เมื่อฤดูหนาวมาเยือน คนไม่มีที่พักก็ยังพอทนได้ แต่ม้าจะต้องมีที่อยู่
สำหรับคนแล้ว ต่อให้ฤดูหนาวมาถึง หากหลบอยู่ในกระโจมก็ยังพอหลีกเลี่ยงลมกับหิมะได้
แม้พวกเขาจะได้ม้าศึกมาจากเป่ยหวนไม่น้อย แต่ทัพเป่ยฝู่ก็ยังขาดแคลนม้าศึก
พวกเขาจึงทะนุถนอมม้าเหล่านี้เป็นอย่างยิ่ง
“ทหารในค่ายมีเสียงบ่นหรือไม่?”
อวิ๋นเจิงถามต่อ
“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”
อวี๋ซื่อจงส่ายหน้าพลางยิ้ม “ทุกคนต่างรู้ว่าม้าศึกมีค่ายิ่ง ต้องจัดให้พวกมันได้รับความอบอุ่นก่อนเป็นอันดับแรก”
ที่จริง หากไม่มีศึกอีก ทุกคนร่วมแรงกันอีกสักหน่อย ก็มีโอกาสสร้างเรือนพักทหารเสร็จก่อนฤดูหนาวมาเยือนได้