หลับตา!
ยังต้องคลี่คลายสิ่งนี้ให้ได้ภายในเวลาครึ่งก้านธูปอีกหรือ?
บ้าไปแล้ว!
อวิ๋นเจิงต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ!
เจ้าคนขี้ขลาดนี่ แค่โชคดีพนันชนะครั้งเดียวก็ลำพองจนลืมตัว!
ฮ่องเต้เหวินโกรธจนตัวสั่น ดวงตาลุกเป็นไฟจ้องมองอวิ๋นเจิง
อวิ๋นเจิงยังไม่ถึงกับเอาเรื่องใหญ่ของแผ่นดินมาเดิมพัน!
เขายังคงเอาหัวของตนเองเป็นเดิมพัน!
แถมยังจะหลับตาคลี่ลูกบาศก์กลอีกหรือ?
เหตุใดไม่พูดไปเสียเลยว่าใช้วิชาเซียนคลี่ลูกบาศก์กลได้เล่า?
เจ้าสารเลวนี่ อยากตายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
ฮ่องเต้เหวินเดือดดาลจนแทบทนไม่ไหว หากไม่ใช่เพราะไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าคณะทูตเป่ยหวน คงเตะเขาไปแล้ว
เสิ่นลั่วเยี่ยนก็โกรธจนแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่
เดิมทีอวิ๋นเจิงใช้การเดิมพันช่วยต้าเฉียนยึดดินแดนที่เสียไปกลับคืนมาได้ นับเป็นความชอบใหญ่หลวง
แต่เจ้าคนไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำกลับยังจะพนันกับราชครูเป่ยหวนอีกหรือ?
แถมยังเอาหัวของตนเองเป็นเดิมพัน!
นี่ไม่ใช่รนหาที่ตายหรือไร?
หลับตาคลี่สิ่งนี้ แค่คิดก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้!
เมื่อนึกถึงคราวก่อน ๆ ที่นางดึงอวิ๋นเจิงไว้กี่ครั้งก็ไม่สำเร็จ เสิ่นลั่วเยี่ยนก็ขบฟันด้วยความโมโห
ช่างเถิด ช่างเถิด!
คนที่จะตาย ต่อให้เทพเซียนก็ห้ามไม่อยู่ นางทั้งดึงทั้งห้ามแล้ว
ในเมื่อเจ้าสารเลวนี่ดึงดันจะหาที่ตาย เช่นนั้นก็ปล่อยให้เขาทำตามใจเถิด!
เขาตายไป นางก็ไม่ต้องแต่งให้เขาแล้ว!
เสิ่นลั่วเยี่ยนคิดในใจอย่างขุ่นเคือง
ยามนี้ คนที่ยินดีที่สุดเห็นจะเป็นพวกอวิ๋นลี่
เดิมทีพวกเขายังกังวลว่าอวิ๋นเจิงสร้างความชอบใหญ่หลวงเพียงนี้ ต่อไปคงเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้เหวิน
ใครจะคิดว่าอวิ๋นเจิงจะหาที่ตายด้วยตนเอง!
ฮ่า ๆ!
คราวนี้มีเรื่องสนุกให้ชมแล้ว!
“ดี!”
หลังชะงักงันไปชั่วครู่ ปันปู้ก็ตอบรับอย่างเต็มใจ “องค์ชายหกต้องการเดิมพัน ราชครูผู้นี้ย่อมยินดีเล่นด้วย!”