ยามเช้า เมื่ออวิ๋นเจิงตื่นขึ้น เสิ่นลั่วเยี่ยนก็ไม่อยู่ข้างกายแล้ว
อวิ๋นเจิงสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยด้วยตนเอง กำลังจะออกจากห้อง เสิ่นลั่วเยี่ยนก็ยกอ่างไม้ใส่น้ำร้อนเดินเข้ามา
“เหตุใดเจ้าจึงลุกขึ้นมาแล้ว?”
เสิ่นลั่วเยี่ยนวางอ่างไม้ลง “ข้ายังไม่ได้เปลี่ยนผ้าพันแผลห้ามเลือดให้ท่านเลย!”
สตรีเป็นสิ่งมีชีวิตที่ช่างน่าอัศจรรย์
หลังผ่านการเปลี่ยนแปลงจากเด็กสาวกลายเป็นหญิงเต็มตัว ความห้าวหาญบนกายเสิ่นลั่วเยี่ยนก็เลือนหายไปไม่น้อย กลับมีความอ่อนหวานเพิ่มขึ้นหลายส่วน ซึ่งแต่เดิมไม่น่าจะปรากฏบนตัวนาง แม้แต่แววตาก็อ่อนโยนกว่าก่อนมาก
เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงของเสิ่นลั่วเยี่ยน อวิ๋นเจิงก็อดประหลาดใจไม่ได้
เขาเองก็ไม่รู้ว่านี่เป็นเพียงภาพลวงตาของตน หรือเสิ่นลั่วเยี่ยนเปลี่ยนไปจริง ๆ
“มองอะไรอยู่?”
เสิ่นลั่วเยี่ยนมองอวิ๋นเจิงอย่างเขินอายระคนขุ่นเคือง “ท่านอย่าเพิ่งขยับ ข้านำสุรากลั่นมาแล้ว จะทำความสะอาดบาดแผลให้ก่อน แล้วค่อยพันแผลใหม่”
กล่าวจบ เสิ่นลั่วเยี่ยนก็ยื่นมือหมายจะถอดเสื้อของอวิ๋นเจิง
“ไม่เป็นไร”
อวิ๋นเจิงยกมือห้ามนาง “บาดแผลไม่ได้ลึกจนเห็นกระดูกเสียหน่อย ไม่เป็นไร ไม่ต้องยุ่งยากถึงเพียงนั้น เอาละ เจ้าไปพักก่อนเถิด เรื่องล้างหน้า ข้าทำเองได้”
กล่าวจบ อวิ๋นเจิงก็เดินไปตักน้ำมาบ้วนปากสองสามคำอย่างลวก ๆ จากนั้นหยิบผ้าเช็ดหน้าจากอ่างมาล้างหน้าด้วยตนเอง
เสิ่นลั่วเยี่ยนมองอวิ๋นเจิงอย่างจนใจ ในใจเปี่ยมด้วยความยินดี ทั้งยังรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง
แม้อวิ๋นเจิงจะเป็นองค์ชาย แต่ไม่ชอบใช้คน