ผ่านไปวันกว่า ๆ อวิ๋นเจิงก็นำคนมาถึงสำนักศึกษาการทหารแห่งภูเขาลั่วเสีย
ป้ายชื่อสำนักศึกษาการทหารซั่วเป่ยถูกแขวนขึ้นแล้ว
ตามคำสั่งของอวิ๋นเจิง หน้าประตูสำนักศึกษาการทหารยังมีศิลาจารึกแผ่นใหญ่ตั้งอยู่ด้วย
บนศิลาสลักอักษรไว้สิบสี่ตัว
“หากเป็นประโยชน์แก่แผ่นดิน แม้ต้องตายก็ไม่เสียดาย ไยต้องหลบเลี่ยงภัยพิบัติเพราะหวังโชคลาภ”
เมื่ออวิ๋นเจิงมาถึง ตู๋กูเช่อกำลังนำเหล่าอาจารย์ฝึกสอนและผู้เข้าศึกษามารออยู่หน้าประตู
ผู้เข้าศึกษารุ่นแรกของสำนักศึกษาการทหารมีข้อกำหนดเข้มงวด
ต้องมีอายุระหว่างยี่สิบถึงสามสิบปี และต้องอ่านออกเขียนได้
ภูมิหลังของคนเหล่านี้ต้องบริสุทธิ์ เดิมทีในทัพเป่ยฝู่ อย่างน้อยต้องดำรงตำแหน่งหัวหน้ากองร้อยขึ้นไป
อีกทั้งต้องเคยต่อสู้กับศัตรูซึ่งหน้าในสนามรบ
ผู้ที่ได้เป็นผู้เข้าศึกษารุ่นแรกของสำนักศึกษาการทหาร ล้วนเป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือ
แม้อากาศจะร้อนอบอ้าว ทว่าทุกคนต่างสวมเกราะแบบเดียวกัน
ผู้เข้าศึกษาสามร้อยคนยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ต่างมีท่าทางกระปรี้กระเปร่า
“ขอคารวะองค์ชาย! ขอคารวะฮูหยินเมี่ยวอิน!”
เมื่อเห็นอวิ๋นเจิงและคณะ ตู๋กูเช่อก็นำทุกคนคำนับทันที
อวิ๋นเจิงไม่มีความคิดจะเปลี่ยนแปลงระบอบของราชวงศ์ต้าเฉียน และไม่ได้คิดจะแก้ไขธรรมเนียมของราชวงศ์ต้าเฉียนด้วย
ควรเป็นเช่นไรก็ให้เป็นเช่นนั้น
“ลุกขึ้นเถิด!”
อวิ๋นเจิงกระโดดลงจากม้า พาเมี่ยวอินเดินไปหาทุกคน พลางถามด้วยรอยยิ้ม “แม่ทัพตู๋กู อยู่ที่นี่ปรับตัวได้หรือไม่?”
“ปรับตัวได้พ่ะย่ะค่ะ”
ตู๋กูเช่อยิ้มพลางพยักหน้า กล่าวจากใจว่า “แนวคิดเรื่องสำนักศึกษาการทหารขององค์ชายดียิ่งนัก! เมื่อมีสำนักศึกษาแห่งนี้ ซั่วเป่ยย่อมไม่ขาดแม่ทัพผู้เก่งกาจในการศึกอีกต่อไป!”