ควรคำนับเช่นไร?
คำถามของอวิ๋นเจิงทำให้เกาซื่อเจินชะงักงันในทันใด
เขาไม่มีคุณวุฒิ!
แน่นอนว่าเขารู้ ตามธรรมเนียมของต้าเฉียน เขาควรคุกเข่าคารวะอวิ๋นเจิง
แต่เขาคือบัณฑิตผู้ทรงคุณธรรมแห่งยุค!
ตำแหน่งบัณฑิตผู้ทรงคุณธรรม แม้มิใช่คุณวุฒิ ทว่ากลับมีค่ายิ่งกว่าคุณวุฒิเสียอีก!
ตราบใดที่เกาซื่อเจินยินยอม เขาก็สามารถเข้ารับราชการได้ทุกเมื่อ
ทว่าเกาซื่อเจินเองก็รู้แก่ใจ ต่อให้เข้ารับราชการ ตำแหน่งขุนนางของเขาก็ยังต่ำกว่าจางหวยมาก
ทั้งคู่ต่างเป็นบัณฑิตผู้ทรงคุณธรรมที่ผู้คนยอมรับ แล้วหากตำแหน่งขุนนางต่ำกว่าจางหวยมากถึงเพียงนั้น มิเท่ากับขายหน้าหรอกหรือ?
ส่วนเรื่องคำนับ อย่าว่าแต่บัดนี้ผู้ที่เขาพบคืออวิ๋นเจิงเลย ต่อให้เป็นฮ่องเต้เหวิน หากพระองค์ไม่ทรงเรียกร้องเป็นพิเศษ และมิใช่ในท้องพระโรง เขาก็ไม่จำเป็นต้องคุกเข่าคารวะ!
“การคุกเข่าคารวะของคนชรา เกรงว่าท่านอ๋องจะรับไม่ไหว!”
เกาซื่อเจินเงยหน้ามองอวิ๋นเจิง บนใบหน้าปรากฏโทสะอยู่หลายส่วน
“ข้าเป็นถึงองค์ชาย ทั้งยังเป็นเจี๋ยตู้สื่อซั่วเป่ย เหตุใดจะรับคำนับจากสามัญชนอย่างเจ้าไม่ได้?”
อวิ๋นเจิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าอายุมากแล้ว ข้าก็ไม่อยากทำให้ลำบากใจ แต่ธรรมเนียมย่อมละเลยมิได้ ข้าเองก็จนใจเช่นกัน!”
เมื่อได้ฟังคำพูดของอวิ๋นเจิง บัณฑิตจำนวนไม่น้อยที่นั่งนิ่งอยู่เคียงข้างเกาซื่อเจินต่างเผยสีหน้าไม่พอใจ
เกาซื่อเจินเป็นหนึ่งในบัณฑิตผู้ทรงคุณธรรมสามคนที่ผู้คนทั่วหล้ายอมรับ
หลายคนถึงกับยกย่องเกาซื่อเจินเป็นดั่งหลักยึดทางใจ
ในสายตาคนเหล่านี้ การที่อวิ๋นเจิงบังคับให้เกาซื่อเจินคุกเข่าคารวะต่อหน้าผู้คน ก็ไม่ต่างจากการลบหลู่เทพศักดิ์สิทธิ์ในใจพวกเขา