วันถัดมา ฮ่องเต้เหวินซึ่งมิได้เสด็จออกว่าราชการมานานก็กลับมาว่าราชการอีกครั้ง
จุดประสงค์เดียวที่ฮ่องเต้เหวินเสด็จออกว่าราชการในวันนี้ คือ
ทอดพระเนตรบัณฑิตจอหงวน ป่างเหยี่ยน และบัณฑิตฮวา
นอกจากพวกเขาแล้ว ลวี่จิ่นก็ได้รับเรียกเข้าเฝ้าด้วย
ตามปกติแล้ว ฮ่องเต้จะเรียกพบเพียงสามอันดับแรกของขั้นอีเจี่ยเท่านั้น
แม้แต่ผู้ได้อันดับหนึ่งของชั้นสองยังไม่ได้เข้าเฝ้า แต่เขาซึ่งได้อันดับเจ็ดร่วมของชั้นสองกลับถูกเรียกพบหรือ?
“พี่ลวี่ ในราชสำนักมีผู้ใหญ่คอยหนุนหลังท่านหรือ?”
ระหว่างรอเข้าเฝ้า ลู่อี้โจวอดถามลวี่จิ่นที่ยังมีท่าทีเหม่อลอยไม่ได้
เมื่อได้ยินคำถามนั้น ป่างเหยี่ยนกับบัณฑิตฮวาต่างหันมามองลวี่จิ่นด้วย
การได้อันดับเจ็ดร่วมของชั้นสองนับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว
ยิ่งถูกเรียกเข้าเฝ้าอย่างผิดธรรมเนียมเช่นนี้ก็ยิ่งแปลกประหลาด
เมื่อสองเรื่องนี้เกิดขึ้นพร้อมกัน พวกเขาจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าลวี่จิ่นมีคนหนุนหลังอยู่ในราชสำนัก
ลวี่จิ่นได้สติกลับมา ส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น “ไม่แน่ว่าอาจเรียกข้าไปเอาความผิดก็ได้!”
“หา? เอาความผิดหรือ?”
ทั้งสามคนหันมองลวี่จิ่นด้วยความประหลาดใจพร้อมกัน
เขาทำผิดอะไร?
มีความผิดอันใดถึงจะมาเอาผิดเขาได้?
เขาทุจริตการสอบหรือทำเรื่องเลวร้ายถึงขั้นสมควรตายหรืออย่างไร?
ลวี่จิ่นไม่ตอบ เพียงยิ้มขื่นอยู่ในใจ
ตนเขียนอะไรลงไปในกระดาษคำตอบ เขาย่อมรู้แก่ใจ
เมื่อประกาศผลเมื่อวาน การได้อันดับเจ็ดร่วมของชั้นสองทำให้เขาคาดไม่ถึงอย่างยิ่ง
เดิมทีเขาคิดว่าเรื่องนี้คงผ่านไปเช่นนั้นแล้ว
ไม่คาดว่าวันนี้จะถูกเรียกเข้าเฝ้า
ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการในราชสำนักต้องการเรียกเขามาคิดบัญชี