ยามเที่ยงวันถัดมา เสิ่นลั่วเยี่ยนกับเมี่ยวอินต่างก็มาแล้ว
จางซวีกับหมิงเยว่ยังตามมาด้วย
ทุกคนอยากเห็นว่าหญิงประหลาดผู้ยิงธนูสามดอกพร้อมกันได้ผู้นั้นมีหน้าตาเช่นไร
เมื่อเห็นใบหน้าของเจียเหยา ทุกคนก็อดส่งเสียงชื่นชมไม่ได้
ในความทรงจำของพวกเขา สตรีเป่ยหวนล้วนร่างกำยำ ผิวแห้งกร้านหยาบกระด้าง
ทว่าสตรีตรงหน้าผู้นี้ ไม่เพียงรูปร่างเพรียวบางได้สัดส่วน ผิวยังเนียนละเอียดอย่างยิ่ง
หากมิใช่เพราะใบหน้าของนางมีกลิ่นอายต่างแดนเด่นชัด พวกเขาคงไม่กล้าเชื่อว่านางเป็นสตรีชาวเป่ยหวน
ที่สำคัญ สตรีผิวพรรณบอบบางผู้นี้ยังมีวิชาพิเศษ ยิงธนูสามดอกพร้อมกันได้
แม้เวลาจะล่วงเลยมาหลายวัน ภาพเจียเหยายิงธนูสามดอกพร้อมกันก็ยังผุดขึ้นในห้วงความคิดของเสิ่นลั่วเยี่ยนเป็นครั้งคราว
หลายวันมานี้ นางลองยิงธนูสามดอกพร้อมกันเช่นกัน
ผลคือยิงออกไปได้ก็จริง ทว่าทั้งความแม่นยำและระยะทางล้วนชวนให้พูดไม่ออก
แม้จะลดเป้าหมายลงเหลือยิงธนูสองดอกพร้อมกัน ผลที่ได้ก็ยังน่าผิดหวังยิ่ง
สตรีทั้งหลายกำลังพิจารณาเจียเหยา เจียเหยาก็กำลังพิจารณาพวกนางเช่นกัน
ครู่หนึ่งต่อมา เจียเหยาก็ถามอวิ๋นเจิงขึ้นก่อนว่า “พวกนางเป็นสตรีของเจ้าทั้งหมดหรือ?”
“สองคนนั้นใช่”
อวิ๋นเจิงชี้ไปทางเสิ่นลั่วเยี่ยนกับเมี่ยวอิน แล้วชี้ไปทางหมิงเยว่ “นางไม่ใช่”
“วาสนาด้านสตรีของเจ้านับว่าไม่เลว!”
เจียเหยาเหลือบมองอวิ๋นเจิง ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดที่เสิ่นลั่วเยี่ยน “พวกเราเคยประมือกันกระมัง?”
นางจำเสิ่นลั่วเยี่ยนได้เช่นกัน
สตรีผู้นี้ก็คือคนที่คิดยิงสังหารนางเมื่อหลายวันก่อน