“สุราชั้นเลิศ! แม้แต่น้ำทิพย์จากหยกก็ยังไม่ต่างกัน!”
เจียเหยาชื่นชมจากใจจริง เอ่ยจบก็รินสุราใส่ชามให้ตนเองอีกใบโดยไม่รอให้พวกเขาพูด
จากนั้นนางก็ดื่มจนหมดในรวดเดียว
ต่อจากนั้นแทบกลายเป็นการแสดงของเจียเหยาเพียงผู้เดียว
เจียเหยาไม่แตะเนื้อสักคำ เอาแต่ดื่มสุราทีละชามเช่นนั้น
สุราไหใหญ่ถูกนางดื่มไปเกินครึ่งแล้ว ทว่าสีหน้ายังคงไม่แปรเปลี่ยน
เมื่อเห็นเจียเหยาไม่มีทีท่าว่าจะเมามายแม้แต่น้อย คนทั้งหลายก็อดมองหน้ากันไม่ได้
นางดื่มสุราได้พันจอกโดยไม่เมาจริง ๆ หรือ?
ตามปกติ สุรารสแรงเช่นนี้ หากดื่มแบบนาง ต่อให้คอแข็งเพียงใดก็ควรมีอาการมึนเมาบ้างแล้ว!
ยามนี้อวิ๋นเจิงได้แต่ยิ้มขื่นในใจ
ดูท่าหญิงผู้นี้จะเป็นคนที่ร่างกายต้านฤทธิ์สุรากลั่นโดยกำเนิด
บัดซบ!
สวรรค์ทรงโปรดปรานนางเป็นพิเศษหรือไร?
ทั้งฝีมือยิงธนูเป็นเลิศ ทั้งสติปัญญาและรูปโฉมก็ล้วนโดดเด่น บัดนี้ยังมีความสามารถดื่มสุราพันจอกไม่เมาเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหรือ?
นี่มันยอดฝีมือรอบด้านชัด ๆ!
เมื่อเห็นว่าหมดหวังจะมอมเจียเหยาแล้ว คนทั้งหลายจึงได้แต่เร่งดื่มสุราของตน
หากยังไม่ดื่ม สุราไหนี้คงถูกเจียเหยาดื่มจนหมด!
ระหว่างที่ทุกคนกำลังดื่ม อวิ๋นเจิงก็ถามเจียเหยาด้วยรอยยิ้ม “เจ้าคิดว่าสุรานี้เป็นอย่างไร?”
“ข้าไม่ได้บอกไปแล้วหรือ? แม้แต่น้ำทิพย์จากหยกก็ยังไม่ต่างกัน!” เจียเหยาดื่มสุราอึกใหญ่ด้วยความพึงพอใจ “ได้ลิ้มรสสุราชั้นเลิศเช่นนี้ นับว่าคุ้มค่าที่ข้าเสี่ยงภัยมาหาเจ้า!”
“เช่นนั้น วันหน้าข้ายังมีโอกาสได้ดื่มสุรานี้อีกหรือไม่?” อวิ๋นเจิงถามด้วยรอยยิ้ม
“ย่อมอยากสิ!” เจียเหยาพยักหน้าโดยไม่ต้องคิด “เจ้าจะมอบให้ข้าสักหน่อยเป็นของตอบแทน ข้าก็ไม่ขัดข้อง! แต่หากคิดจะให้พวกข้านำม้าศึกมาแลกสุรา ก็ไม่ต้องเอ่ยถึงแล้ว”