การประลองยุทธ์สิ้นสุดลง
กองกำลังของหวังชี่ใช้คน “ตาย” ไปประมาณ 400 คน แลกกับการกวาดล้างกองทัพกุยอี้จนสิ้น
ผลลัพธ์เช่นนี้ไม่นับว่าเหนือความคาดหมาย
ขวัญกำลังใจ ระดับการฝึกฝน ตลอดจนความสามารถในการต่อสู้ของกำลังพลทั้งสองฝ่ายต่างกันคนละชั้น
เมื่อกองทัพกุยอี้ “ตาย” ไปเกิน 1,000 คน เหล่าทหารที่เข้าร่วมการประลองยุทธ์ก็สูญสิ้นใจสู้ไปแล้ว
อวิ๋นเจิงประกาศรางวัลให้กองกำลังของหวังชี่ต่อหน้าทุกคน โดยมอบเบี้ยหวัดเพิ่มให้คนละ 3 เดือน พร้อมเนื้อสดคนละ 3 ชั่ง
ส่วนทหาร 3,000 นายของกองทัพกุยอี้ แต่ละคนได้รับเนื้อสดเพียง 1 ชั่ง
ถึงกระนั้น แม้จะได้เนื้อสดเพียง 1 ชั่ง ก็ยังทำให้ทหารกองทัพกุยอี้หลายคนเห็นแล้วน้ำลายไหล
ทว่ารางวัลเหล่านี้เป็นสิ่งที่อวิ๋นเจิงมอบให้เป็นพิเศษ ส่วนบทลงโทษที่เซินฉงและคนอื่น ๆ กำหนดไว้ก่อนหน้านี้ยังคงต้องดำเนินการ
อวิ๋นเจิงไม่ได้เข้าไปจัดการเรื่องเหล่านี้
หลังมอบหมายเรื่องที่เหลือให้หวังชี่กับคนอื่น ๆ แล้ว อวิ๋นเจิงก็พาเมี่ยวอินออกจากสนามประลองยุทธ์
ไม่นาน อวิ๋นเจิงก็ได้พบเกาโหย่งที่ถูกคุมตัวกลับมา
“เขาบาดเจ็บหรือ?”
อวิ๋นเจิงถามโยวชี ผู้รับหน้าที่คุมตัวเกาโหย่งกลับมา
โยวชีตอบว่า “บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ลูกดอกแขนเสื้อทะลุเกราะเข้าเนื้อไปนิดเดียว ไม่เป็นอะไรร้ายแรงพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นก็ดี!”
อวิ๋นเจิงคลายใจ แล้วถามต่อว่า “ทางพวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ไม่มีผู้ใดบาดเจ็บพ่ะย่ะค่ะ!”
โยวชีตอบอย่างภาคภูมิใจ
“ดีมาก!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้ายิ้ม “เอาละ เจ้านำคนไปพักผ่อนและหาอะไรรองท้องก่อน รอข้าคุยกับเขาเสร็จแล้วจะเรียกเจ้ามาอีกครั้ง!”