อวิ๋นเจิงมิได้พำนักอยู่ที่ติ้งเป่ยนานนัก
หลังเรียกพบขุนนางแห่งซั่วเป่ยแล้ว อวิ๋นเจิงก็นำคนออกจากติ้งเป่ย
เพื่อหาเวลาสักเล็กน้อยไปเยี่ยมสุสานวีรชนและศาลบูชาผู้ภักดี อวิ๋นเจิงจึงสั่งให้เร่งความเร็วในการเดินทัพเป็นพิเศษ
สามวันต่อมา พวกเขาก็มาถึงสุสานวีรชน
ไม่ต้องรอให้อวิ๋นเจิงออกคำสั่ง ทุกคนก็ลงจากหลังม้าเอง แล้วตามเขาเข้าไปในสุสานวีรชน
“คารวะองค์ชาย!”
ที่หน้าประตูสุสานวีรชน อวี๋หู่พาคนหลายคนมารออยู่ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นขณะคำนับอวิ๋นเจิง
สายตาของอวิ๋นเจิงทอดลงบนร่างอวี๋หู่
คนผู้นี้คือหนึ่งในหน่วยสิบแปดองครักษ์วิญญาณ!
ทว่าบัดนี้พวกเขาต่างกลับไปใช้ชื่อเดิมของตนแล้ว
ครั้งนั้นเขามอบทางเลือกให้พวกเขาหลายทาง สุดท้ายพวกเขาก็เลือกมาปกป้องสุสานวีรชนและศาลบูชาผู้ภักดี
ปลายแขนเสื้อด้านซ้ายของอวี๋หู่ว่างเปล่า ไม่ต่างจากตู้กุยหยวนในอดีต
ชั่วขณะหนึ่ง เขาราวกับได้เห็นแม่ทัพแขนเดียวตู้กุยหยวนอีกครั้ง
“ลุกขึ้นเถิด!”
อวิ๋นเจิงก้าวไปประคองอวี๋หู่ให้ลุกขึ้น ก่อนบีบปลายแขนเสื้อที่ว่างเปล่าของอีกฝ่ายเบา ๆ “ยามอากาศหนาว มือคงปวดสินะ”
“ไม่ปวดขอรับ!”
อวี๋หู่แย้มยิ้ม
แม้พวกเขาจะถอนตัวจากหน่วยสิบแปดองครักษ์วิญญาณไปตลอดกาลแล้ว แต่จิตวิญญาณและพลังชีวิตของเขายังคงอยู่
เพียงแต่แววตาของเขาสงบลงมาก ไอสังหารบนร่างก็ถูกเก็บงำไว้จนหมดสิ้น
“ไม่ปวดเสียที่ไหน!”
อวิ๋นเจิงถลึงตาใส่อวี๋หู่ “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้เรื่องพวกนี้หรือ”
เมื่อครั้งอยู่ซั่วฟาง ตู้กุยหยวนเคยถูกความเจ็บปวดจากบาดแผลรบกวนจนมาขอสุราจากเขา
ตู้กุยหยวนยังเป็นคนเดียวที่เขาอนุญาตเป็นกรณีพิเศษให้ดื่มสุราในกองทัพได้!