ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว
นี่เป็นคำพูดที่ดีประโยคหนึ่ง
หลายเรื่องราว เพียงเพราะประโยคนี้ประโยคเดียวก็สามารถดำเนินไปอย่างสมเหตุสมผล
อวิ๋นเจิงเองก็คิดเช่นเดียวกันว่าไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว จึงตัดสินใจไปเยี่ยมเกาซื่อเจิน
เมื่อพวกเขาเดินทางฝ่าลมฝุ่นมาถึงกระโจมของเกาซื่อเจิน เกาซื่อเจินก็ใกล้สิ้นลมเต็มทีแล้ว
กระทั่งเห็นอวิ๋นเจิงเดินเข้ามา ดวงตาขุ่นมัวของเกาซื่อเจินจึงพลันมีประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง
“ใต้...ใต้เท้า...”
เกาซื่อเจินคิดจะลุกขึ้นคำนับ ทว่าอวิ๋นเจิงยกมือห้ามไว้
“พอเถิด ยามนี้แล้วไม่ต้องยึดติดกับมารยาทจอมปลอมพวกนั้น”
อวิ๋นเจิงเดินไปนั่งลงข้างเตียงของเกาซื่อเจิน แล้วถามอย่างตรงไปตรงมา “ยังมีความปรารถนาสุดท้ายอันใดหรือไม่?”
ถึงเวลาเช่นนี้แล้ว เขาไม่จำเป็นต้องเอ่ยวาจาไร้สาระกับเกาซื่อเจินอีก
เกาซื่อเจินอายุปูนนี้ นับว่าได้สิ้นอายุขัยอย่างสงบแล้ว
ด้วยสภาพของเกาซื่อเจินในยามนี้ ต่อให้หมอหลวงมาถึง อย่างมากก็ยื้อชีวิตเขาได้อีกหนึ่งหรือสองชั่วยาม
แน่นอนว่า หากเกาซื่อเจินอยู่ในเขตด่านใน เขาคงมีชีวิตยืนยาวกว่านี้อีกหน่อย
แต่สำหรับเรื่องนี้ อวิ๋นเจิงไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
ต่อให้ย้อนกลับไปเริ่มต้นใหม่ เขาก็ยังคงทำเช่นนี้
เกาซื่อเจินยกมือขึ้นอย่างสั่นเทา ชี้ไปยังหีบไม้ข้างกระโจม “หนัง...หนังสือ...”
หนังสือหรือ?
อวิ๋นเจิงหันกลับไปมอง ก่อนสั่งฉินชีหู่ทันที “ยกหีบใบนั้นมานี่”
ฉินชีหู่เดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วอุ้มหีบไม้ขึ้นมา
“หนักเอาเรื่อง!”
ฉินชีหู่อุ้มหีบไม้มาวางข้างอวิ๋นเจิง จากนั้นเปิดหีบออก
ข้างในเต็มไปด้วยหนังสือทั้งหีบ
อวิ๋นเจิงหยิบเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่านส่ง ๆ จึงพบว่าเป็นหนังสือที่เกาซื่อเจินเขียนขึ้นเอง
ปกหนังสือทำจากหนังวัว ดูท่าทุกเล่มคงเป็นเกาซื่อเจินเย็บเล่มด้วยตนเอง