กลับถึงจวน อวิ๋นเจิงก็เรียกเกาเหอมาหา แล้วกระซิบข้างหูเขาสองสามประโยค
เกาเหอมองอวิ๋นเจิงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะวิ่งไปยังคอกสัตว์อย่างรวดเร็ว
เสิ่นลั่วเยี่ยนกำลังเล่าเรื่องคืนนี้ให้เย่จื่อฟังด้วยความขุ่นเคือง ซินเซิงก็เดินเข้ามา “ฮูหยินจื่อ องค์ชายหกกล่าวว่าทรงนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้กะทันหัน จึงให้ท่านไปที่ห้องหนังสือ”
«มีเรื่องอันใดหรือ?»
เสิ่นลั่วเยี่ยนถามอย่างใคร่รู้
ซินเซิงส่ายหน้าเบา ๆ «องค์ชายมิได้ตรัส แต่ดูจากท่าทีแล้ว น่าจะเป็นเรื่องด่วน»
เสิ่นลั่วเยี่ยนเบ้ปาก «เขาจะมีเรื่องด่วนอันใดกัน!»
«เอาละ เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถิด»
เย่จื่อยิ้มน้อย ๆ «พวกเจ้ากำลังจะไปซั่วเป่ยกันแล้ว ย่อมมีเรื่องมากมาย ข้าจะไปดูว่าเป็นเรื่องด่วนอันใด จะได้ไม่ทำให้ล่าช้า»
กล่าวจบ เย่จื่อก็เร่งฝีเท้าไปยังห้องหนังสือ
เย่จื่อเพิ่งมาถึงห้องหนังสือ ยังไม่ทันได้ถามอวิ๋นเจิง เกาเหอก็มาเคาะประตูเสียก่อน
อวิ๋นเจิงรับกระสอบป่านจากเกาเหอมา แล้วกำชับเขา «เฝ้าอยู่หน้าประตู ห้ามผู้ใดเข้ามาเด็ดขาด! รวมถึงพระชายาด้วย!»
«พ่ะย่ะค่ะ!»
เกาเหอรับคำสั่ง แล้วไปเฝ้าอยู่หน้าประตูทันที
«เกิดเรื่องอันใดขึ้น?»
เห็นบรรยากาศไม่ชอบมาพากล เย่จื่อจึงรีบถามเสียงเบา
«ค่อยว่ากันทีหลัง»
อวิ๋นเจิงเปิดกระสอบ บีบปากไก่ตัวผู้ที่อยู่ข้างในไว้แล้วจับมันออกมา
«...»
เย่จื่อมองอวิ๋นเจิงอย่างตะลึงงัน
เขาเป็นอะไรกันไปแล้ว?
«ส่งมีดมาให้ข้า!»
ขณะที่เย่จื่อยังเหม่อลอย อวิ๋นเจิงก็จับไก่กดไว้แล้วหยิบชามออกมาจากกระสอบ