เมื่อเรื่องนี้ได้ข้อสรุป ฮ่องเต้เหวินก็เริ่มหารือกับอวิ๋นเจิงอีกครั้งว่าจะซื้อสิ่งของชนิดใดจากสามแคว้น
บัดนี้ฮ่องเต้เหวินไม่สนพระทัยหยกมรกตหรืออัญมณีใด ๆ อีกแล้ว
แม้จะต้องซื้อสิ่งของจากสามแคว้นด้วยราคาสูง ก็ต้องเลือกสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อต้าเฉียน
หยกมรกต อัญมณี หรืองาช้าง ของพวกนี้กินแทนข้าวไม่ได้!
ซื้อสิ่งของที่เป็นประโยชน์ต่อต้าเฉียนจริง ๆ จะดีกว่า
“สมุนไพรกับป่านเนื้อหยาบย่อมมีประโยชน์ที่สุด นอกจากนี้...”
อวิ๋นเจิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามอย่างหยั่งเชิงว่า “เสด็จพ่อ การขนไม้จากสามแคว้นมายังซั่วเป่ยคงยุ่งยากไม่น้อยกระมังพ่ะย่ะค่ะ?”
ไม้หรือ?
ฮ่องเต้เหวินชะงักไปเล็กน้อย
ครู่ต่อมา ฮ่องเต้เหวินทอดพระเนตรอวิ๋นเจิงด้วยแววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจ้าคงคิดจะให้ราชสำนักซื้อไม้จากสามแคว้นมาสร้างเรือรบ แล้วส่งเรือรบมายังซั่วเป่ยโดยตรงกระมัง?”
“เสด็จพ่อทรงพระปรีชาสามารถยิ่งนัก!”
อวิ๋นเจิงรีบประจบ
ใช่แล้ว เขาคิดเช่นนั้นจริง ๆ
เรื่องต่อเรือนั้น อวิ๋นเจิงเคยหารือกับเย่จื่ออยู่ไม่น้อยระหว่างเดินทางมายังเว่ยเปียน
เย่จื่อได้ยินช่างต่อเรือกล่าวว่า ไม้ในซั่วเป่ยไม่เหมาะกับการสร้างเรือรบเป็นพิเศษ
ซั่วเป่ยมีไม้สนกับไม้ซีดาร์มาก แต่ขาดไม้เหล็กและไม้เนื้อเบา
เรือรบที่สร้างจากไม้สนกับไม้ซีดาร์ล้วน แม้จะใช้งานได้และนับว่าค่อนข้างสะดวก แต่ก็มีข้อเสียอยู่ไม่น้อย
เรือชนิดนี้ไม่แข็งแรงนัก ทนการกัดกร่อนของน้ำทะเลเป็นเวลานานไม่ได้
หากเรือรบที่สร้างจากไม้ซีดาร์กับไม้สนชนเข้ากับเรือที่ประกอบด้วยไม้เหล็กและไม้เนื้อเบา เรือที่สร้างจากไม้ซีดาร์กับไม้สนย่อมแตกกระจายตั้งแต่ปะทะครั้งแรก