ยามบ่าย อวิ๋นเจิงนัดพบเฉินปู้และคนอื่น ๆ อีกครั้ง
หลังจากหารือกันแล้ว ทุกคนต่างเห็นพ้องว่าการย้ายศูนย์กลางการปกครองของซั่วเป่ยไปยังซั่วฟางเหมาะสมกว่า
เมื่อหารือกันเรียบร้อย อวิ๋นเจิงก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ตัดสินใจเรื่องนี้ลง ณ ที่นั้น
นับจากนี้ก็เริ่มเตรียมการย้ายศูนย์กลางการปกครองไปซั่วฟางได้แล้ว
รอให้เก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเสร็จสิ้น ค่อยเริ่มย้ายอย่างเป็นทางการ
หลังจัดแจงเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อย อวิ๋นเจิงกับพวกก็พาสามีภรรยาจางซวีไปยังจวนฉินชีหู่
ภรรยาเอกกับอนุภรรยาของฉินชีหู่ต่างตั้งครรภ์แก่ ใกล้คลอดได้ทุกเมื่อ ทั้งไม่สะดวกเดินทางไปเว่ยเปียนกับพวกเขา และไม่สะดวกไปจวนอ๋องของอวิ๋นเจิงเช่นกัน
อวิ๋นเจิงจึงพาคนไปหาฉินชีหู่ถึงจวน ถือเสียว่าไปฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์กับพวกเขาล่วงหน้า
“น้องชาย ในที่สุดพวกเจ้าก็มาถึงเสียที!”
ทันทีที่อวิ๋นเจิงและคณะมาถึงจวน ฉินชีหู่ก็ออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ภรรยาเอกกับอนุภรรยาของเขาก็ตั้งครรภ์แก่เดินออกมาต้อนรับเช่นกัน
“ไม่ต้องเกรงใจกันถึงเพียงนี้”
อวิ๋นเจิงห้ามฉินชีหู่ไว้ “ข้าบอกแล้วว่าเจ้านี่ก็เหมือนกัน ท้องของพี่สะใภ้ทั้งสองใหญ่ถึงเพียงนี้ ยังให้พวกนางออกมาต้อนรับตามพิธีรีตองอีกหรือ? ทำเช่นนี้ดูห่างเหินกันเกินไปแล้ว”
“ข้าไม่ได้เรียกพวกนางออกมา พวกนางยืนกรานจะออกมาต้อนรับเอง” ฉินชีหู่ทำหน้าไร้เดียงสา ก่อนหันไปมองภรรยากับอนุของตน “ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องเกรงใจกับน้องชาย พวกเจ้ายังจะทำพิธีรีตองพวกนี้อีก...”
“แขกผู้มีเกียรติมาถึงจวน จะไม่ออกมาต้อนรับได้อย่างไร?”
หลี่ซื่อยิ้มแย้ม พลางสะกิดฉินชีหู่เบา ๆ “ยังยืนงงอะไรอยู่? เชิญองค์ชายเข้าจวนไปพักผ่อนเถิด”