ระหว่างทางกลับ หม่าเซียนกับพวกเดินกันอย่างเชื่องช้า
ช่วยไม่ได้ พวกเขาแต่ละคนกินจนอิ่มแปล้
ตอนแรกทุกคนยังแย่งกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
แต่ภายหลังเมื่อเห็นว่ากับข้าวมีไม่ขาด พวกเขาก็คร้านจะแย่งกันแล้ว
มื้อนี้แทบจะทำให้พวกเขากินเนื้อที่ปกติจะได้กินตลอดทั้งปีหมดลงในคราวเดียว!
เวลานี้ทุกคนต่างกินจนปากมันเยิ้ม
“เฮ้อ อยู่ใต้บัญชาท่านอ๋องนี่ดีจริง ๆ!”
“ใช่แล้ว ข้าไม่เคยกินอิ่มถึงเพียงนี้มาก่อนเลย!”
“แถมทุกวันยังมีเนื้อกิน นี่มันชีวิตราวกับเซียนชัด ๆ!”
“หากพวกเราได้ใช้ชีวิตเช่นนี้บ้างก็คงดี!”
“ฝันไปเถอะ! เนื้อพวกนี้ท่านอ๋องกับพระชายาควักเงินส่วนตัวซื้อมา เจ้ายังคิดจะให้แม่ทัพฮั่วควักเงินซื้อเนื้อให้พี่น้องกินอีกหรือ?”
“นั่นสิ...”
ผู้คนพากันพูดคุยอย่างออกรส แต่ละคนอิจฉาจนแทบทนไม่ไหว
อาหารของทหารชั้นยอดอย่างพวกเขา เมื่อเทียบกับคนในค่ายใหญ่ใต้แล้วแทบไม่ต่างจากอาหารหมู!
ยิ่งไปกว่านั้น คนในค่ายใหญ่ใต้ทุกคนยังกินเหมือนกันหมด!
แม้แต่คนแก่ คนอ่อนแอ คนป่วย และคนพิการ ก็ยังกินหม้อเดียวกับคนอื่น!
พอกินมื้อหนึ่งเสร็จ พวกเขาถึงกับอยากย้ายไปค่ายใหญ่ใต้
“พอได้แล้ว!”
หม่าเซียนห้ามทุกคน “พวกเราโชคดีจึงได้กินมื้อใหญ่เช่นนี้! เมื่อเทียบกับพี่น้องในเมืองแล้ว พวกเราโชคดีกว่ามาก!”
“ถูกต้อง ๆ!”
หวังกุ้ยพยักหน้ารัว “หากพี่น้องพวกนั้นรู้เข้า คงอิจฉาพวกเราจนแทบตาย!”
ได้ยินคำพูดของหวังกุ้ย ทุกคนก็หัวเราะกันลั่น