หลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ อวิ๋นเจิงก็ออกมาข้างนอก
หลังจากซินเซิงปรนนิบัติเขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางดูคล้ายจะเริ่มเปลี่ยนแปลงไปบ้าง
ทว่าอวิ๋นเจิงก็ไม่ได้ฉวยโอกาสรวบหัวรวบหางสาวน้อยผู้นี้
หากคิดจะครอบครองนาง เมื่อใดก็ทำได้ ไม่จำเป็นต้องทำอะไรนางตอนอาบน้ำ
เมื่อเห็นอวิ๋นเจิงเดินออกมา เย่จื่อก็อดยิ้มอย่างรู้ใจกับเขาไม่ได้
อวิ๋นเจิงยิ้มพลางถลึงตาใส่เย่จื่อ ก่อนเดินไปกระซิบข้างกายนางว่า “นี่เจ้าคิดจะช่วยข้ารับอนุหรือ?”
“ที่ไหนกัน!”
เย่จื่อหัวเราะเสียงหวาน “พวกท่านเพิ่งกลับมา ข้ากับลั่วเยี่ยนกำลังวุ่นกับการจัดการเรื่องต่าง ๆ ในจวน ให้คนไปปรนนิบัติท่านอ๋องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า มิใช่เรื่องปกติหรือ?”
ความคิดของนางกับอวิ๋นเจิงแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ในสายตานาง เรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดาอย่างยิ่ง
หากสาวใช้บ้านใดปรนนิบัตินายท่านอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วต้องถูกเรียกเข้าห้อง เกรงว่าคุณชายและนายท่านบ้านผู้มั่งคั่งคงต้องรับอนุหลายสิบคน
หากฮ่องเต้เหวินคิดเช่นเขาด้วย ไม่รู้ว่านางในวังหลังจะเพิ่มขึ้นอีกเท่าใด
นางกำนัลที่ได้รับพระกรุณามีอยู่มากมาย แต่กระทั่งตำแหน่งขั้นต่ำสุดก็ยังไม่ได้รับ
“ช่างเถิด ถือว่าข้าคิดมากไปเอง”
อวิ๋นเจิงยิ้ม แล้วถามต่อว่า “จางซวีเล่า? ช่วงนี้เขากำลังยุ่งกับอะไร?”
“เขาจะยุ่งกับอะไรได้อีก?” เย่จื่อเม้มปากยิ้ม “ก็ยุ่งกับการหาเงินและประดิษฐ์ของพวกนั้นตามที่ท่านให้เขาทำมิใช่หรือ?”
เดิมทีนี่ก็เป็นงานอดิเรกของจางซวี และเขาก็ยินดีทำเรื่องเหล่านี้
“เขาหาผู้ช่วยที่เหมาะสมได้หรือยัง?”
อวิ๋นเจิงถามอีกครั้ง
“ก่อนหน้านี้หามาได้สิบกว่าคน”
เย่จื่อตอบ “แต่จางซวีค่อนข้างเลือกมาก เดี๋ยวก็หาว่าคนอื่นมือไม้เงอะงะ เดี๋ยวก็หาว่าสมองทึบราวกับไม้ผุ สิบกว่าคนจึงเหลือไว้เพียงสามคน...”