วังหลวงเป่ยหวน
นับแต่ขับไล่ชนเผ่าเถื่อนทางเหนือไปได้ แรงกดดันที่เจียเหยาต้องแบกรับก็ลดน้อยลงมาก
บัดนี้ ฝั่งเป่ยหวนก็ค่อย ๆ เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว
เจียเหยาซึ่งวางแผนการสำหรับปีนี้เอาไว้แต่เนิ่น ๆ เริ่มลงมือจัดการอย่างจริงจัง
สิ่งแรกคือสั่งให้กองทัพประจำการวางอาวุธ ถอดเกราะ แล้วหยิบจอบขึ้นมาแทน พากันบุกเบิกผืนดินรอบวังหลวงในบริเวณใกล้แหล่งน้ำ เปลี่ยนทุ่งหญ้าที่เคยใช้เลี้ยงสัตว์ให้เป็นที่เพาะปลูก
เจียเหยาออกคำสั่งเด็ดขาดว่า ก่อนสิ้นเดือนนี้ ทุกคนต้องบุกเบิกที่ดินให้ได้คนละ 2 หมู่
แม้แต่นางซึ่งเป็นองค์หญิงผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ก็ไม่มีข้อยกเว้น
มิใช่เพียงกองทัพประจำการเท่านั้นที่ได้รับคำสั่งนี้ ทุกเผ่าของเป่ยหวนต่างก็ได้รับคำสั่งในทำนองเดียวกัน
ถึงอย่างนั้น แม้จะต้องบุกเบิกที่ดิน การเลี้ยงสัตว์ก็ยังละเลยไม่ได้
สำหรับเผ่าต่าง ๆ เบื้องล่าง คำสั่งของเจียเหยาไม่ได้เข้มงวดถึงเพียงนั้น ทว่าทุกเผ่าล้วนมีภารกิจบุกเบิกที่ดินตามส่วนของตน
เมล็ดพันธุ์มันเทศดินก็ถูกส่งไปถึงทุกเผ่าแล้ว
“องค์หญิง ผืนดินตรงนี้มีเศษหินมากเกินไป อีกทั้งชั้นดินยังบางยิ่งนัก...”
ฉีฉีเก๋อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลางขมวดคิ้วกล่าวกับเจียเหยา
พวกเขาไม่ได้แยกย้ายกันทำงาน ต่างช่วยเหลือเกื้อกูลกัน
ที่ดินรับผิดชอบสองหมู่ของฉีฉีเก๋อเพิ่งบุกเบิกเสร็จเรียบร้อยเมื่อวาน วันนี้จึงถึงคราวที่พวกเขามาช่วยเจียเหยาบุกเบิกที่ดินรับผิดชอบของนาง
เจียเหยาไม่ได้จัดสรรที่ดินซึ่งบุกเบิกง่ายให้ตนเองเพียงเพราะเป็นองค์หญิงผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ตรงกันข้าม นางกลับเลือกที่ดินซึ่งบุกเบิกได้ยากกว่า