ค่ายใหญ่แนวหน้ากู้เปียน
ปันปู้มาประจำการบัญชาการที่แนวหน้ากู้เปียนตั้งนานแล้ว
ทว่าในใจปันปู้กลับรู้สึกไม่สบายใจอยู่รางๆ
ตามเหตุผลแล้ว กองกำลังของอู้เลี่ยควรบุกเข้าไปถึงแนวหลังของกองทัพเป่ยฝู่แล้ว
ยามนี้กองทัพเป่ยฝู่ควรต้องวุ่นวายจนเสียขวัญไปแล้วจึงจะถูก
แต่หน่วยลาดตระเวนที่ส่งออกไปรายงานว่า ทหารรักษาการณ์สองกองหน้าแนวหน้าของต้าเฉียนไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติแม้แต่น้อย
หากกองทัพเป่ยฝู่มิได้แสร้งสงบนิ่ง ก็เป็นไปได้มากว่ากองกำลังของอู้เลี่ยเกิดเรื่องขึ้น
นั่นคือทหารม้าชั้นยอดถึงสี่หมื่นนายเชียวนะ!
อย่าให้เกิดเรื่องขึ้นเป็นอันขาด!
ยิ่งคิดปันปู้ก็ยิ่งไม่สบายใจ เดินวนไปมาในกระโจมใหญ่ไม่หยุด
“รายงาน! ข่าวด่วน!”
ขณะนั้นเอง เสียงทหารส่งสารพลันดังมาจากด้านนอก
เปลือกตาปันปู้กระตุก รีบพุ่งออกจากกระโจมใหญ่ทันที
ปันปู้เพิ่งวิ่งออกไป ทหารส่งสารก็หอบหืดวิ่งมาถึงหน้ากระโจมใหญ่ เบรกไม่ทันจึงล้มคะมำลงกับพื้น
“ราชครู!”
พอเอ่ยออกมาสองคำ ทหารส่งสารก็ส่งเสียงคร่ำครวญอย่างโศกเศร้า
สีหน้าปันปู้เปลี่ยนไป เขารีบย่อตัวลงคว้าคอเสื้อทหารส่งสาร ตวาดเสียงกร้าวด้วยจิตสังหาร “รีบพูดมา! เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? รีบพูด!”
ยามนี้ปันปู้ได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ ขออย่าให้เป็นเรื่องของกองกำลังอู้เลี่ยเลย!
ทหารส่งสารสบสายตาเปี่ยมจิตสังหารของปันปู้ ก่อนคร่ำครวญด้วยสีหน้าโศกแค้น “ทหารม้าชั้นยอดสี่หมื่นนายที่องค์ชายใหญ่เป็นผู้นำ ถูกทัณฑ์สวรรค์ขณะผ่านหุบเขามรณะ ทหารม้าสี่หมื่นนายหนีออกมาได้ไม่ถึงหนึ่งหมื่นสามพัน ที่เหลือล้วนถูกหิมะถล่มกลบฝัง แม้แต่องค์ชายใหญ่ก็...ก็...”