วันส่งท้ายปีเก่า หิมะหนักโปรยปรายลงมาเหนือซั่วเป่ยอีกครั้ง
ครอบครัวของฉินชีหู่มาถึงจวนอ๋องแต่เช้าตรู่
หลังมื้อกลางวัน คนทั้งครอบครัวก็ไปห่อเกี๊ยวกัน
ภรรยาและอนุภรรยาของฉินชีหู่ก็ร่วมกับฮูหยินเสิ่นและคนอื่น ๆ ห่อเกี๊ยวด้วย
แท้จริงแล้ว ในจวนมีบ่าวรับใช้มากมาย งานเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาลงมือทำ ทว่าทุกคนต่างชื่นชอบบรรยากาศที่คนในครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา ห่อเกี๊ยวด้วยกัน
มีเพียงเจียเหยาที่อ้างว่าเกี๊ยวฝีมือตนหน้าตาน่าเกลียดเกินไป ห่อไปเพียงไม่กี่ลูกเป็นพิธี ก่อนจะถอนตัวจากกิจกรรมนี้ด้วยตนเอง
อวิ๋นเจิงกับฉินชีหู่เพิ่งมาถึงหน้าประตูเรือนด้านหลัง ก็ได้ยินเสียง “เพี๊ยะ ๆ” ดังขึ้นเป็นระลอก
เมื่อเดินเข้าไปในเรือนด้านหลัง จึงเห็นว่าเจียเหยากำลังฝึกยุทธ์
แส้ยาวในมือเจียเหยาพลิ้วไหวดุจงูวิญญาณ ฟาดลงบนพื้นหิมะจนเกิดเสียง “เพี๊ยะ ๆ” หิมะที่กองอยู่บนพื้นกระเซ็นไปทั่ว
“นางคงนึกว่าพื้นหิมะนี่เป็นตัวเจ้าไปแล้ว”
ฉินชีหู่ลดเสียงลง พลางขยิบตาให้สัญญาณอวิ๋นเจิง
“อาจเป็นเช่นนั้นกระมัง!”
อวิ๋นเจิงยิ้มเจื่อน ก่อนถามว่า “ข้าอยากเห็นพวกเจ้าสองคนประมือกัน เจ้ามีใจจะลองหรือไม่?”
“ช่างเถิด!”
ฉินชีหู่ส่ายหน้าปฏิเสธ “วันขึ้นปีใหม่ทั้งที ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน จะต่อสู้กันไปไย!”
อวิ๋นเจิงยิ้ม “ข้าอยากเห็นฝีมือยุทธ์ของเจียเหยาว่าเป็นเช่นไร”
เป็นเช่นนี้เองหรือ?
ฉินชีหู่ลูบคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกสนุกขึ้นมา “ข้าก็อยากดูเช่นกัน!”
“เช่นนั้นก็ดี!”
อวิ๋นเจิงกล่าวพลางก้าวไปหาเจียเหยา