“ถ่ายทอดคำสั่งลงไป คืนนี้กองทัพใหญ่ตั้งค่ายที่เขาต้ากุ้ย!”
ระหว่างเคลื่อนทัพไปยังชิงอี้ เซินฉงให้คนสืบสภาพภูเขาเบื้องหน้าอย่างกระจ่าง ก่อนออกคำสั่งตั้งค่ายโดยไม่รอช้า
เซินฉงเป็นแม่ทัพใหญ่คนแรกใต้บัญชาชิวซานจวิน มีฐานะสูงกว่าหลี่ซู่เสียอีก
การเคลื่อนทัพไปชิงอี้ครานี้ เขายังรับหน้าที่เป็นแม่ทัพใหญ่ด้วย
รองแม่ทัพลังเลเล็กน้อย ท้ายที่สุดก็อดเอ่ยปากมิได้ “ท่านแม่ทัพ พวกเราจะทำเช่นนี้จริงหรือ?”
“แล้วจะให้ทำอย่างไร?”
เซินฉงมีสีหน้าเคร่งขรึม เหลือบมองรองแม่ทัพ “หากพวกเราไม่ทำเช่นนี้ หรือจะขัดพระราชโองการแล้วยอมจำนนต่อกองทัพศัตรู?”
เขารู้ว่ารองแม่ทัพกังวลเรื่องใด
แท้จริงแล้วตัวเขาเองก็กังวลยิ่งนัก
แต่นี่คือพระราชโองการ!
อย่าว่าแต่เขาเลย ต่อให้เป็นชิวซานจวินก็ไม่อาจฝ่าฝืนได้
เว้นเสียแต่พวกเขาคิดจะยอมจำนนต่อศัตรู
รองแม่ทัพอ้าปากเล็กน้อย ก่อนด่าทอด้วยความแค้นเคือง “ไม่รู้จริง ๆ ว่าไอ้สารเลวคนไหนถวายแผนนี้แด่ฝ่าบาท! เห็นชัด ๆ ว่าคิดบั่นทอนกำลังของชิวซานจวิน!”
“นอกจากต้าจวินกับคนใต้บัญชา ยังจะมีผู้ใดคิดแผนเช่นนี้ได้อีก?”
เซินฉงแค่นเสียงเย็น “ไม่เช่นนั้นก็ควรให้อี่จืออู่ยกกำลังมาเป็นเหยื่อล่อเสียเอง!”
เหยื่อล่อ!
คนทั้งหนึ่งหมื่นสี่พันของพวกเขาล้วนเป็นเหยื่อล่อทั้งสิ้น
แม้ไม่มีผู้ใดอยากมาเป็นเหยื่อล่อ แต่พระราชโองการก็วางอยู่ตรงหน้า พวกเขาไร้หนทางขัดขืน
รองแม่ทัพแค้นเคืองจนแทบกัดฟัน “ศัตรูประชิดช่องเขาหู่โข่วอยู่แล้ว คนในราชสำนักพวกนั้นกลับยังคิดแต่เรื่องเหลวไหล ช่างน่าแค้นใจนัก!”