สองวันต่อมา อวิ๋นเจิงและคนอื่น ๆ ก็กลับถึงติ้งเป่ย
ตลอดทาง อวิ๋นเจิงไม่ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนอีกเลย
บรรยากาศทั่วทั้งติ้งเป่ยชวนให้รู้สึกผิดปกติ บนถนนมีทหารสีหน้าเคร่งขรึมลาดตระเวนเป็นหมู่ ๆ ผู้คนที่เข้าออกติ้งเป่ยล้วนถูกตรวจค้นอย่างเข้มงวด
เป็นครั้งคราวจะเห็นทหารส่งข่าวควบม้าผ่านตัวเมืองไปอย่างเร่งร้อน
แม้แต่ชาวบ้านธรรมดาก็ยังสัมผัสได้ถึงบรรยากาศกดดัน ราวกับพายุกำลังจะมา
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ ทว่าหมอชื่อดังทั่วติ้งเป่ยกลับถูกพาตัวไปยังจวนอ๋อง
วันถัดมา ก็มีข่าวลือแพร่สะพัดในเมืองว่า อ๋องจิ้งเป่ยถูกลอบสังหารระหว่างเดินทางกลับจากภูเขาลั่วเสีย ทั้งยังหมดสติอยู่
ว่ากันว่าข่าวนี้แพร่ออกมาจากหมอผู้หนึ่งที่รักษาอ๋องจิ้งเป่ย
หมอผู้นั้นถูกคนของจวนอ๋องพาตัวไปตั้งแต่เที่ยงวันนั้น ไม่รู้แม้กระทั่งว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่
ชะตากรรมของหมอผู้นี้ดูเหมือนจะยิ่งช่วยยืนยันข่าวลือในเมือง
“ควรส่งข่าวให้แม่ทัพแต่ละกองทราบหรือไม่?”
“ศึกกับเป่ยหวนเพิ่งยุติลง หากเกิดความวุ่นวายขึ้นมาคงไม่ดีแน่”
เสิ่นลั่วเยี่ยนเอนกายอยู่ในอ้อมแขนอวิ๋นเจิง ปล่อยให้เขาลูบหน้าท้องที่ยังไม่ปรากฏเค้าคนตั้งครรภ์ของนาง
ยามนี้อวิ๋นเจิงกลับสุขสบายยิ่ง นอนอยู่ในบ้านทั้งวันราวกับท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์
เพื่อให้ละครฉากนี้สมจริงยิ่งขึ้น ตั้งแต่ลงจากรถม้า อวิ๋นเจิงก็ถูกหามเข้าไป อีกทั้งยังจงใจแต้มรอยเลือดไว้บนร่าง
เกือบสองวันแล้ว อวิ๋นเจิงยังไม่เคยก้าวออกจากห้องเลย
คนในจวนอ๋องมีเพียงไม่กี่คนที่ได้พบอวิ๋นเจิง