ที่นี่แม้จะไม่มีคนถึงสองหมื่น แต่ก็นับว่าใกล้เคียงอยู่มาก
ทว่าทุกวันกลับกินแกะได้มากที่สุดเพียง 80 ตัว
หลายคนต้องประทังชีวิตด้วยเนื้อเพียงน้อยนิดกับน้ำแกงชามใหญ่
ผักป่าที่พอขุดได้รอบบริเวณ ล้วนถูกพวกเขาขุดจนเกลี้ยงแล้ว
แม้พวกเขาจะยังเหลือแกะอีกเกือบ 400 ตัว แต่ก็ไม่กล้ากินมากเกินไป
นี่คือเสบียงสำหรับคนมากมายเช่นพวกเขาในช่วงห้าหกวัน
พวกเขายังต้องอาศัยแกะเหล่านี้ประทังชีวิตไปได้อีกวันก็ถือว่าได้อีกวัน
เมื่อรับรู้สถานการณ์ของคนเหล่านี้แล้ว อวิ๋นเจิงก็อดทอดถอนใจไม่ได้
คนสองหมื่น แกะ 80 ตัว!
อย่าว่าแต่กินเนื้อเลย ต่อให้เอาขนแกะไปต้มกิน ก็ยังไม่พออยู่ดี!
มิน่าคนเหล่านี้ถึงได้มีสภาพเช่นนี้!
ยามนั้น เมี่ยวอินกับพวกพ้องก็อ่านเนื้อหาในจดหมายจบแล้ว
สีหน้าของคนทั้งหลายพลันเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดยิ่ง
ไม่รู้เพราะเหตุใด ทั้งที่เรื่องนี้เหลวไหลสิ้นดี แต่พวกเขากลับอยากหัวเราะนัก
คงเป็นเพราะเจียเหยามอบบัตรคนดีให้อวิ๋นเจิงกระมัง!
“นี่... ยังทำเช่นนี้ได้อีกหรือ?”
“ที่แท้เจียเหยาก็หวังให้พวกเราช่วยเลี้ยงดูคนเฒ่าคนแก่เหล่านี้หรือ?”
“นางคิดฝันงดงามเกินไปแล้วกระมัง?”
“นั่นสิ...”
“ว่าแต่ แผนร้ายที่เจียเหยาพูดถึงคือสิ่งใด?”
หลังจากนั้นครู่ใหญ่ หลายคนก็พากันพูดขึ้นอย่างอื้ออึง ทั้งขุ่นเคืองทั้งขบขัน
ทั้งสองฝ่ายยังรบพุ่งกันอยู่แท้ ๆ!
แต่เจียเหยากลับเล่นลูกไม้นี้กับพวกเขา?
เหตุใดจึงรู้สึกว่าเจียเหยาสตรีผู้นี้กำลังเพ้อฝันอยู่กันนะ?
ทว่าในหมู่พวกเขาก็มีคนสนใจแผนร้ายที่เจียเหยากล่าวถึงอยู่ไม่น้อย