จู่โจม! จู่โจมไม่หยุด!
อวิ๋นเจิงกับพวกออกเดินทางตลอดทั้งคืน มุ่งจู่โจมราชสำนักของศัตรูอย่างต่อเนื่อง
เนื่องจากเจียเหยาสั่งอพยพชนเผ่าโดยรอบไปก่อนแล้ว พวกเขาจึงไม่พบการต่อต้านแม้แต่น้อย
ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้เสบียงมาเติมเช่นกัน
แม้อวิ๋นเจิงจะใช้วิธีเดินทัพที่เคยใช้ก่อนหน้านี้ โดยแบ่งกองทัพออกเป็นสองส่วน ให้กองหน้าต้อนม้าไปพร้อมกับเก็บหญ้าแห้งส่งให้กองหลัง แต่ความเร็วในการจู่โจมก็ยังช้ากว่าปกติอยู่ไม่น้อย
สิ่งเดียวที่น่ายินดีคือ ก่อนหน้านี้อวิ๋นเจิงให้คนเตรียมเสบียงแห้งไว้ไม่น้อย พวกทหารจึงยังมีเสบียงกิน
มิฉะนั้น ต่อให้ยังไปไม่ถึงราชสำนัก พวกเขาคงอดตายเสียก่อน
แผนนี้ของเจียเหยาทำให้อวิ๋นเจิงจนปัญญาอยู่บ้างจริง ๆ
อย่างไรก็ตาม อวิ๋นเจิงก็คิดหาวิธีทำให้เจียเหยาขุ่นเคืองได้แล้ว
ตลอดเส้นทางที่จู่โจมมา หากพบต้นกล้าเขียวขจีขึ้นอยู่บนผืนดินเป่ยหวน พวกเขาก็จะควบม้าเข้าไปกินจนหมด
ชนเผ่าเหล่านี้อพยพหนีไปได้
แต่เมื่อย้ายกลับมา ก็อย่าหวังว่าจะเก็บเกี่ยวธัญพืชในไร่นาได้อีก
เขาจะทำให้เป่ยหวนขาดแคลนเสบียงยิ่งกว่าเดิม!
เขาอยากเห็นนักว่าเมื่อฤดูหนาวมาถึง เป่ยหวนจะประคองตัวไปได้นานเพียงใด!
ขณะที่อวิ๋นเจิงนำทัพมุ่งหน้าจู่โจมไปยังราชสำนักต่อ หน่วยสอดแนมก็กลับมารายงานว่า “ทูลท่านอ๋อง เบื้องหน้าพบชนเผ่าเป่ยหวนแห่งหนึ่ง เสบียงและสิ่งของทั้งหมดของชนเผ่าถูกเผาวอด อีกทั้งยังมีซากวัวแพะอยู่หลายตัวพ่ะย่ะค่ะ...”
“ไปดูกัน!”
อวิ๋นเจิงนำทัพมุ่งไปยังชนเผ่าที่หน่วยสอดแนมกล่าวถึงโดยไม่ลังเล
ไม่นาน พวกเขาก็พบชนเผ่านั้น