เมื่อกลับถึงบ้าน เสิ่นลั่วเยี่ยนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
หลังครุ่นคิดเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นลั่วเยี่ยนก็เคาะประตูห้องของเย่จื่อ
เวลานี้เย่จื่อกำลังจะเข้านอน
“พรุ่งนี้เช้าต้องไปเซ่นไหว้ท่านพ่อกับพี่ชายของเจ้าแล้ว เหตุใดยังไม่นอนอีก?”
เย่จื่อเชื้อเชิญเสิ่นลั่วเยี่ยนเข้ามา แล้วเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม
เสิ่นลั่วเยี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “พี่สะใภ้ ข้ารู้สึกมาตลอดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับอวิ๋นเจิงดูไม่ชอบมาพากลอยู่บ้าง...”
หืม?
เด็กคนนี้สังเกตเห็นแล้วหรือ?
เย่จื่อลอบสงสัย ก่อนมองเสิ่นลั่วเยี่ยนด้วยแววตาหยอกเย้า “ข้าถามหน่อย เจ้าเห็นข้าอยู่แต่ในจวนองค์ชายหกทุกวัน เลยหึงหวงหรือ?”
“หึงหวง?”
เสิ่นลั่วเยี่ยนกระโดดโหยงราวกับแมวถูกเหยียบหาง “พี่คิดอะไรอยู่? ข้าจะไปหึงเจ้าคนอ่อนแอคนนั้นได้อย่างไร?”
แม้เย่จื่อจะเป็นพี่สะใภ้ของเสิ่นลั่วเยี่ยน แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองกลับสนิทสนมราวสหายรู้ใจ
เมื่ออยู่ต่อหน้าเย่จื่อ เสิ่นลั่วเยี่ยนจึงพูดจาได้อย่างไม่ต้องเกรงใจ
“เจ้าคนอ่อนแอ?”
เย่จื่อชะงักไป ก่อนหลุดหัวเราะออกมา “มิใช่ว่าเจ้าเคยเรียกเขาว่าคนไร้ประโยชน์หรอกหรือ?”
เสิ่นลั่วเยี่ยนชะงักเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอย่างกลัดกลุ้มว่า “บัดนี้เรื่องที่เขาประลองกับราชครูเป่ยหวนสามครั้ง จนทำให้ราชครูเป่ยหวนกระอักโลหิตแพร่ไปทั่วแล้ว หากข้ายังเรียกเขาว่าคนไร้ประโยชน์ เกรงว่าท่านแม่คงต้องตำหนิข้า...”
ต่อให้ภายหน้าอวิ๋นเจิงไม่สร้างคุณงามความดีใดอีก เพียงเรื่องที่ประลองกับราชครูเป่ยหวนสามครั้ง ก็ทำให้ผู้คนที่ไม่ได้จงใจดูแคลนเขาไม่มีทางเรียกเขาว่าคนไร้ประโยชน์อีก
แม้อวิ๋นเจิงจะอาศัยโชคช่วย แต่ถึงอย่างไรก็สร้างความดีความชอบใหญ่หลวงไว้