สุสานฝังเสื้อผ้าของเสิ่นหนานเจิงกับบุตรชายทั้งสองตั้งอยู่บนเขาต้าเจียนนอกเมือง
พวกเขาออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ ใช้เวลาหนึ่งชั่วยามครึ่งจึงไปถึง
สุสานฝังเสื้อผ้าของเสิ่นหนานเจิงกับบุตรชายทั้งสองตั้งอยู่เคียงกัน
หลุมศพของเสิ่นหนานเจิงอยู่ด้านหน้าเล็กน้อย ส่วนหลุมศพของบุตรชายทั้งสองอยู่ด้านหลัง
มองดูแล้วคล้ายบุตรชายทั้งสองติดตามบิดาออกรบ
เมื่อมองชื่อเสิ่นหนานเจิงบนป้ายสุสาน อวิ๋นเจิงก็อดทอดถอนใจไม่ได้
เสิ่นหนานเจิงกลับต้องมาตายในการศึกบุกเหนือ
โดยไม่ต้องให้ฮูหยินเสิ่นเอ่ยสั่ง บ่าวไพร่และสาวใช้ก็จัดวางเครื่องเซ่นนานาชนิดไว้หน้าป้ายสุสานของบิดาบุตรทั้งสาม
เมื่อมองหลุมศพของบิดาบุตรทั้งสาม ดวงตาของฮูหยินเสิ่นก็ชื้นขึ้นมา
แม้บิดาบุตรทั้งสามจะเสียชีวิตในศึกมาแล้วห้าปี แต่ทุกครั้งที่นึกถึงชะตากรรมที่แม้แต่กระดูกก็ไม่เหลือให้ฝัง หัวใจของฮูหยินเสิ่นก็เจ็บแปลบขึ้นมา
ผ่านไปเนิ่นนาน ฮูหยินเสิ่นจุดธูปสามดอก ปักลงหน้าหลุมศพทั้งสามตามลำดับ จากนั้นคุกเข่าลงหน้าหลุมศพเสิ่นหนานเจิง ริมฝีปากขยับพูด ทว่าไร้สุ้มเสียง
อวิ๋นเจิงลอบคาดเดาในใจว่า ฮูหยินเสิ่นคงกำลังกล่าวว่าฮ่องเต้เหวินผิดต่อสกุลเสิ่น ปล่อยให้สกุลเสิ่นเหลือเพียงสตรีและเด็กกำพร้าอะไรทำนองนั้น
เวลานี้ เว่ยซวงกับเย่จื่อก็จุดธูปเช่นกัน
เว่ยซวงยังจับมือบุตรสาว ช่วยจุดธูปในมือนาง
กระทั่งบ่าวสกุลเสิ่นนำธูปสามดอกมาให้ อวิ๋นเจิงจึงนึกได้ว่าถึงคราวเขากับเสิ่นลั่วเยี่ยนเข้าไปคารวะแล้ว
ระหว่างที่ทั้งสองก้มหน้าจุดธูป เสิ่นลั่วเยี่ยนยังไม่วายถลึงตาใส่อวิ๋นเจิงอย่างดุดัน จนเขางุนงงไปหมด