หลังเดินทัพมาเกือบสองวัน อวิ๋นเจิงก็มาถึงก้งปู้อีกครั้ง
ระหว่างนี้ เขาได้รับข่าวจากกองทัพแต่ละฝ่ายอย่างต่อเนื่อง
บัดนี้ กองทหารม้าหลักของจ้าวจี๋และเติ้งเป่าล้วนมาถึงก้งปู้แล้ว ทั้งยังวางกำลังป้องกันโดยรอบเมือง
ทหารที่ยอมจำนนทั้งหมดถูกยึดอาวุธและชุดเกราะไป รอการจัดระเบียบใหม่ในขั้นต่อไป
ทันทีที่อวิ๋นเจิงและคณะเข้าใกล้ก้งปู้ เหล่าแม่ทัพต่างพากันออกมาต้อนรับ
“ฉินผู่อยู่ที่ใด?”
อวิ๋นเจิงเอ่ยถามเหล่าแม่ทัพเป็นอันดับแรก
เซียวติ้งอู่ตอบว่า “อยู่บนเนินเขาลูกเล็กทางตะวันตกของก้งปู้ ห่างออกไปราว 7 ลี้ เขาพาผู้ติดตามไปเพียงสิบกว่าคน กระหม่อมส่งคนไปมอบอาหารและสุราให้แล้ว! ตรวจตราบริเวณโดยรอบเรียบร้อย ไม่พบการซุ่มโจมตีพ่ะย่ะค่ะ...”
“ทำได้ดี!”
อวิ๋นเจิงมองเซียวติ้งอู่อย่างชื่นชมแวบหนึ่ง “เอาละ พวกเจ้าไปจัดการธุระของตนเถิด ข้าจะไปพบฉินผู่เอง หากมีข่าวจากแคว้นหลี จงรีบมารายงานทันที!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
เหล่าแม่ทัพรับคำสั่ง
หลังแยกจากทุกคน อวิ๋นเจิงพาฉินชีหู่กับเมี่ยวอิน รวมทั้งองครักษ์อีกสิบกว่าคน มุ่งหน้าไปยังที่พักของฉินผู่
ไม่นานนัก อวิ๋นเจิงก็เห็นเนินเขาที่ฉินผู่อยู่
ฉินผู่กับพวกตั้งค่ายอยู่บนยอดเขา เมื่อเห็นอวิ๋นเจิงและคณะกำลังขึ้นเขามา ฉินผู่ซึ่งนั่งครุ่นคิดอยู่ตรงนั้นก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น สีหน้าซับซ้อนขณะมองคนกลุ่มนั้นที่ใกล้เข้ามาทุกที
ไม่นาน อวิ๋นเจิงและพวกก็ขึ้นไปถึงยอดเขา
ฉินผู่มิได้คำนับอวิ๋นเจิง เพียงกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
เขาไม่เคยพบอวิ๋นเจิงมาก่อน ได้แต่ฟังซู่จ้านบรรยายรูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายให้ฟัง