เมื่อได้รับรายงานจากหน่วยสอดแนม อวิ๋นเจิงก็อดประหลาดใจเล็กน้อยไม่ได้
กองทัพศัตรูเปลี่ยนทิศทางเดินทัพกะทันหันหรือ?
ทางตะวันตกเฉียงใต้?
ยังไม่ทันที่อวิ๋นเจิงจะออกคำสั่ง หลินจี้ก็ถือแผนที่เข้ามาหาแล้ว
สายตาของอวิ๋นเจิงกวาดไปมาบนแผนที่
ไม่นานอวิ๋นเจิงก็วิเคราะห์เจตนาของกองทัพศัตรูออก
“ศัตรูคงพบแล้วว่ามีกำลังสามพันนายที่เซียวติ้งอู่แยกออกไป พวกมันไม่อยากเสียเวลากับการปะทะกำลังสามพันนายให้รู้ผล ครั้งนี้จึงคิดจะอ้อมจากหุบเขาแม่น้ำอาต๋าไปตีปีกกำลังสามพันนายนั่น!”
อวิ๋นเจิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ความคิดแล่นว่องไวในหัว
เห็นได้ชัดว่าแม่ทัพศัตรูก็ตระหนักแล้วว่าตำแหน่งของกำลังสามพันนายนั้นป้องกันง่ายแต่ตีได้ยาก
พวกมันมีเพียงหมื่นกว่าคน หากฝืนเข้าปะทะ ต่อให้กำจัดทหารสามพันนายได้จริง พวกมันเองก็ต้องสูญเสียอย่างหนัก จนหมดความหมายที่จะไปช่วยก้งปู้
อ้อมไปตีปีกพวกเขา อย่างมากก็เสียเวลาเพิ่มสองวัน
ในสายตาแม่ทัพศัตรู นี่เป็นการลงทุนที่มีแต่ได้ไม่มีเสียแน่นอน!
“เช่นนั้นพวกเราไปถึงก่อน แล้วซุ่มโจมตีศัตรูที่หุบเขาแม่น้ำอาต๋าได้หรือไม่?”
เมี่ยวอินถามอวิ๋นเจิงด้วยรอยยิ้ม
“อืม!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้า “พวกเราอยู่ห่างจากหุบเขาแม่น้ำอาต๋าเพียงสี่สิบลี้ ก่อนฟ้ามืดวันนี้ก็ไปถึงได้ ถึงเวลานั้นก็พักรออย่างสบายแรง แล้วเลือกทำเลเหมาะ ๆ แถวนั้นซุ่มโจมตีศัตรู!”
กล่าวจบ อวิ๋นเจิงก็ออกคำสั่งทันที ให้กองทัพเปลี่ยนเส้นทาง มุ่งหน้าไปยังบริเวณใกล้หุบเขาแม่น้ำอาต๋า
ขณะเดียวกัน อวิ๋นเจิงยังสั่งให้หน่วยสอดแนมจับตาความเคลื่อนไหวของศัตรูต่อไป พยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับสายสืบของอีกฝ่าย เพื่อไม่ให้ศัตรูคาดเดาเจตนาของพวกเขาได้