“รายงาน...”
ระหว่างเคลื่อนทัพ หน่วยสอดแนมก็เร่งรุดเข้ามารายงาน
“กราบทูลท่านอ๋อง กองทัพศัตรูกว่าหมื่นนายที่ข้ามแม่น้ำมาจากหุบเขาจาหลัว จู่ ๆ ก็เปลี่ยนทิศ มุ่งหน้าไปทางก้งปู้พ่ะย่ะค่ะ!”
เมื่อได้รับข่าวจากหน่วยสอดแนม อวิ๋นเจิงก็สั่งให้คนนำแผนที่มาโดยพลัน
ไม่นานนัก อวิ๋นเจิงก็เข้าใจเจตนาของกองทัพศัตรู
กองทัพศัตรูคงได้รับข่าวว่าหมางชื่อเสียเมืองแล้ว
พวกมันจึงคิดล้มเลิกแผนช่วยเหลือหมางชื่อ แล้วเปลี่ยนไปช่วยก้งปู้แทน
เห็นได้ชัดว่าในสายตาของศัตรู ก้งปู้สำคัญกว่าหมางชื่อมาก
ช่างไร้ความทะเยอทะยาน!
ไม่คิดจะยึดหมางชื่อคืน แล้วขังพวกมันไว้ในเขตซีฉวี ค่อย ๆ กำจัดเสียด้วยซ้ำ
อวิ๋นเจิงลอบบ่นในใจ ก่อนเรียกทหารส่งสารเข้ามาทันที “จงแจ้งเซียวติ้งอู่ว่ากองทัพศัตรูเปลี่ยนทิศทาง มุ่งไปช่วยก้งปู้แล้ว!”
“สั่งเซียวติ้งอู่ให้แบ่งกำลังพลบางส่วนจากกองทัพของเขาออกมาเป็นเหยื่อล่อ แสร้งทำทีว่าจะสกัดกองทัพศัตรูกลุ่มนี้ แล้วให้กำลังหลักของเขารีบไปสมทบกับกองทัพของฉินชีหู่ ยึดก้งปู้ให้ได้!”
“บอกเซียวติ้งอู่ว่าข้าจะนำทัพส่วนกลางไปสยบกองทัพศัตรูกลุ่มนี้ด้วยตนเอง รับรองว่าปีกข้างของพวกเขาจะปลอดภัย!”
เมื่อทหารส่งสารรับคำสั่งแล้วจากไป อวิ๋นเจิงก็สั่งให้ทัพส่วนกลางที่ตนบัญชาการเปลี่ยนทิศ มุ่งเข้าใกล้ทางตะวันออกเฉียงใต้ของก้งปู้ พร้อมสั่งหน่วยสอดแนมตรวจสอบความเคลื่อนไหวของกองทัพศัตรูกลุ่มนั้นอย่างใกล้ชิด
“ทางจ้าวจี๋ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอีกหรือ?”
เมี่ยวอินเดินทัพเคียงข้างอวิ๋นเจิง เอ่ยถามด้วยความไม่สบายใจอยู่บ้าง
ตามหลักแล้ว คนที่อวิ๋นเจิงส่งไปแจ้งคำสั่งแก่จ้าวจี๋น่าจะไปถึงกองทัพของเขาตั้งนานแล้ว