ในเรือนหลัง อวิ๋นลี่ซักถามอวิ๋นเจิงถึงเรื่องที่ฮ่องเต้เหวินพูดคุยกับเขาไม่หยุด
แต่อวิ๋นเจิงก็เอาแต่ตอบประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา
เสด็จพ่อไม่อนุญาตให้ข้าพูด!
อวิ๋นลี่แทบจะโกรธจนคลุ้มคลั่ง ทว่ากลับไม่อาจแสดงออก ได้แต่สาบานกับอวิ๋นเจิงเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าตนจะไม่แพร่งพรายออกไปแน่นอน
อวิ๋นเจิงก้มหน้า ทว่าลอบเบ้ปาก
ข้าสนเสียที่ไหนว่าเจ้าจะพูดออกไปหรือไม่!
สิ่งที่ข้าต้องการคือผลประโยชน์ต่างหาก!
เจ้าไม่ยอมเอาผลประโยชน์ออกมาเลยสักนิด ยังคิดจะหลอกเอาของจากข้าฟรี ๆ อีกหรือ!
“น้องหก เจ้าไม่เชื่อพี่สามถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
อวิ๋นลี่กล่าว “ลองคิดดูสิ หากพี่สามแพร่งพรายออกไป พี่สามจะได้ประโยชน์อันใด? หากพี่สามคิดร้ายต่อเจ้าในยามนี้ พี่สามจะได้ประโยชน์หรือ?”
“ท่านจะได้ประโยชน์หรือไม่ ข้าไม่รู้ แต่ข้าไม่มีทางได้ประโยชน์แน่” อวิ๋นเจิงตอบอย่างคลุมเครือ ทว่าในใจก่นด่าเจ้าคนโง่ผู้นี้อยู่
ข้าใบ้ให้ชัดเจนถึงเพียงนี้แล้ว!
หากเจ้ายังไม่ยอมเอาผลประโยชน์มาให้ ข้าก็ไม่เสียเวลาพัวพันกับเจ้าแล้ว!
ผลประโยชน์หรือ?
อวิ๋นลี่ฉุกคิดขึ้นมาได้ จึงเอ่ยทันทีว่า “เจ้าย่อมได้ประโยชน์อยู่แล้ว!”
“ข้าจะได้ประโยชน์อันใด?”
ในที่สุดอวิ๋นเจิงก็เงยหน้าขึ้น “หากเสด็จพ่อทรงเอาความ พี่สามจะช่วยรับแทนข้าได้หรือ? เสด็จพ่อทรงเตือนข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าห้ามบอกพวกท่านแม้แต่คำเดียว”
อวิ๋นลี่ครุ่นคิด ก่อนกัดฟันกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าร้านหยกที่พวกเราไปวันนี้เป็นอย่างไร? พี่สามยกร้านหยกแห่งนั้นให้เจ้า ดีหรือไม่?”