อวิ๋นเจิงเพ่งมองให้ชัด คนผู้นั้นก็คือองครักษ์ที่คุ้มกันอาสือน่ามุ่งหน้ามายังด่านเทียนฉยง
“เหตุใดจึงมีเจ้าเพียงคนเดียว?”
อวิ๋นเจิงจ้ององครักษ์ผู้นั้นด้วยสายตาเย็นเยียบ “อาสือน่ากับคนอื่นเล่า?”
“ท่านอ๋อง...”
องครักษ์คร่ำครวญ ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังปัง “ขอท่านอ๋องแก้แค้นให้พวกเราด้วย...”
แก้แค้นหรือ?
หัวใจอวิ๋นเจิงพลันกระตุก สีหน้าเย็นชาเอ่ยถามเสียงเข้ม “เถี่ยสยงสังหารอาสือน่ากับพวกเขาแล้วหรือ?”
องครักษ์พยักหน้า พลางคร่ำครวญว่า “เถี่ยสยงสังหารพวกเขาทั้งหมด แล้วยังนำศีรษะไปแขวนไว้บนกำแพงด่านเทียนฉยง เหลือข้าน้อยไว้เพียงคนเดียว ให้กลับมาบอกถ้อยคำแก่ท่านอ๋อง...”
“คำใด?”
อวิ๋นเจิงถามเสียงขรึม
องครักษ์เหลือบมองอวิ๋นเจิงอย่างระแวดระวัง อ้ำอึ้งกล่าวว่า “เถี่ยสยงบอกว่า เขาไม่มีวันยอมสวามิภักดิ์ต่อท่านอ๋อง หากท่านอ๋อง...มีความกล้า ก็จงไปเอาศีรษะเขาที่ด่านเทียนฉยง...”
“ถุย! พูดจาเหลวไหล!”
ฉินชีหู่เดือดดาล “รอพวกเราตีฉิวฉือแตกเมื่อใด ข้าจะตัดหัวหมาเถี่ยสยงมาทำกระโถน!”
ฉินชีหู่โกรธจนแทบระงับไม่อยู่
อาสือน่าคือราชทูตพิเศษของอวิ๋นเจิง
ตามธรรมเนียมแล้ว กองทัพสองฝ่ายยามทำศึกย่อมไม่สังหารทูต
เถี่ยสยงเจ้าคนพาลผู้นี้ กลับกล้าสังหารอาสือน่ากับองครักษ์ของเขา แล้วยังส่งคนมาบอกข่าวแก่อวิ๋นเจิงอีก
เห็นชัดว่าเป็นการยั่วยุอวิ๋นเจิงและต้าเฉียน!
เรื่องเช่นนี้จะอดกลั้นได้อย่างไร!
อวิ๋นเจิงข่มเพลิงโทสะไว้ ถามด้วยสีหน้าเย็นเยียบ “ข้าถามเจ้า ภายในด่านเทียนฉยงมีป้อมกำบังประตูหรือไม่?”