ยุยงให้ประชาชนก่อจลาจล ต่อต้านราชสำนัก!
เมื่อเสียงของอวิ๋นเจิงสิ้นลง ไม่ว่าจะเป็นหยางหวยโจวหรือคนตระกูลซู สีหน้าของทุกคนล้วนแปรเปลี่ยนไปอย่างมาก
ในชั่วขณะนี้ พวกเขาในที่สุดก็เข้าใจเจตนาของอวิ๋นเจิงแล้ว!
อวิ๋นเจิงต้องการยัดเยียดข้อหากบฏให้พวกเขา!
เขาต้องการกวาดล้างคนทั้งตระกูลซู!
หยางหวยโจวตื่นตระหนกจนสิ้นท่า ร่ำร้องว่า “ท่านอ๋อง ข้าน้อย… ข้าน้อยมิได้ทำเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ…”
“มิได้ทำหรือ?”
อวิ๋นเจิงแค่นเสียงเย็นชา “ในฐานะเส้าจ้านซื่อแห่งจวนรัชทายาท เจ้าไม่รู้กฎหมายแคว้นของเราหรือ? ในมือเจ้าไม่มีสิ่งใดเลย กลับกล้าออกจากเมืองหลวงโดยพลการมาสมคบคิดกับตระกูลซู หากพวกเจ้าไม่ได้คิดก่อกบฏ แล้วกำลังคิดทำสิ่งใด? หรือกำลังวางแผนขัดขวางนโยบายใหม่แห่งฟู่โจว?”
เมื่อถูกอวิ๋นเจิงซักถาม หยางหวยโจวยิ่งลนลาน
ยามนี้ควรทำอย่างไรดี?
ไม่ว่าจะก่อกบฏหรือขัดขวางนโยบายใหม่แห่งฟู่โจว ล้วนเป็นความผิดที่ต้องตัดหัวทั้งสิ้น!
ที่สำคัญคือ เขาไม่มีหลักฐานคำสั่งจากรัชทายาทอยู่ในมือ!
เช่นนี้ เรื่องที่เขาออกจากเมืองหลวงโดยพลการก็ย่อมเป็นความจริง
ขอเพียงเรื่องนี้ถูกยืนยัน อวิ๋นเจิงจะสงสัยอย่างไรก็ไม่เกินกว่าเหตุ เขาไม่มีทางแก้ต่างได้เลย!
“เปิ่นหวังกำลังถามเจ้าอยู่!”
สีหน้าอวิ๋นเจิงพลันเคร่งขรึม “หากเจ้ายังไม่ยอมสารภาพตามตรง เปิ่นหวังจะให้เจ้าลองลิ้มรสวิธีสอบสวนสายลับศัตรูในกองทัพ!”
ได้ยินคำพูดของอวิ๋นเจิง ร่างของหยางหวยโจวพลันสั่นสะท้าน
เขารู้ดีว่า เมื่อเทียบกับวิธีสอบสวนในกองทัพแล้ว วิธีสอบสวนในห้องโถงแห่งนี้อ่อนโยนจนแทบไม่ควรเรียกว่าการสอบสวน