ภายในเรือน
ฮูหยินอู๋กับลูกสะใภ้กำลังช่วยกันทำงาน หหลานฮว่าและเสี่ยวชุ่ยก็ช่วยอยู่ด้วย
ตามปกติแล้ว ฮูหยินอู๋กับคนอื่น ๆ ไม่จำเป็นต้องลงมือทำงานจิปาถะเช่นนี้
แต่วันนี้ก็ช่วยไม่ได้
เมื่อรับรองอวิ๋นเจิง อย่างไรก็ต้องเตรียมอาหารให้เหล่าทหารองครักษ์ของอวิ๋นเจิงกินสักมื้อ!
จะปล่อยให้ทหารองครักษ์ของอวิ๋นเจิงหิวโหยรออยู่ข้างนอกได้อย่างไร?
ต้องทำอาหารเลี้ยงคนมากมายเพียงนี้ อาศัยบ่าวไม่กี่คนในบ้านย่อมทำไม่ทัน
ยังดีที่บ้านนี้ตุนเสบียงไว้มาก
มิฉะนั้น เสบียงในบ้านคงไม่พอเลี้ยงคนเหล่านี้เป็นแน่!
ฮูหยินอู๋นั่งยอง ๆ เก็บผักอยู่ข้างหหลานฮว่า พลางถามเสียงเบาว่า “เด็กน้อย เจ้ามิได้มีใจให้ท่านอ๋องที่อยู่ข้างนอกหรือ?”
“ท่านน้าสะใภ้!”
แก้มของหหลานฮว่าแดงก่ำขึ้นมาทันใด นางรีบก้มหน้าลง แต่เห็นได้ชัดว่ามือที่เก็บผักอยู่ลนลานขึ้น
“ชายถึงวัยก็ต้องมีครอบครัว หญิงถึงวัยก็ต้องออกเรือน มีอันใดต้องเขินอาย?”
ฮูหยินอู๋ไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ “อีกอย่าง เจ้าเลยวัยออกเรือนไปนานแล้ว! หากมิใช่เพราะสายตาสูงเกินไป ป่านนี้ก็คงเป็นมารดาคนไปแล้ว!”
หหลานฮว่าอายุยี่สิบปีแล้ว
ตอนนางอายุเท่าหหลานฮว่า ลูก ๆ ก็วิ่งเล่นกันเต็มพื้นแล้ว!
ในบรรดาศิษย์ของอู๋เต้า มีคนมากมายที่อยากแต่งหหลานฮว่าเข้าบ้าน
แต่เด็กคนนี้สายตาสูงเกินไป ไม่เห็นคนเหล่านั้นอยู่ในสายตา จนถึงบัดนี้เรื่องแต่งงานก็ยังไม่มีวี่แวว
นางผู้เป็นท่านน้าสะใภ้เห็นแล้วก็ร้อนใจ
ทว่าหหลานฮว่าอย่างไรก็ยังเป็นหญิงสาว เมื่อเผชิญคำพูดตรงไปตรงมาของท่านน้าสะใภ้ นางยิ่งก้มหน้าต่ำลงไปอีก
“ดูเจ้าสิ เขินอันใดกัน!”