หลายวันต่อมา อวิ๋นเจิงซึ่งอยู่ในจิงหยางได้รับข่าว
ชุยเหวินจิ้งตายแล้ว!
มิใช่ถูกฆ่าปิดปาก แต่ป่วยตาย!
อวิ๋นเจิงคาดว่า ชุยเหวินจิ้งคงตายเพราะบาดแผลติดเชื้อ
เมื่อได้ยินข่าวนี้ อวิ๋นเจิงแทบโมโหจนด่าอวิ๋นลี่ว่าเป็นหมูโง่
หลังจากทรมานชุยเหวินจิ้งแล้ว เขาจะส่งคนไปรักษาสักหน่อยไม่ได้หรือไร?
ขณะที่ใกล้จะสาวถึงตัวการเบื้องหลังอยู่แล้ว ชุยเหวินจิ้งกลับป่วยตายเสียก่อน
ช่างรู้สึกราวกับสวรรค์กำลังหยอกล้อเขาอยู่
สิ่งเดียวที่น่ายินดีคือ อีกาดำและอีกาขาวต่างสูญเสียกำลังไปอย่างหนัก คนที่เขาแทรกซึมไว้ในอีกาดำคงขยับขึ้นไปได้อีกขั้น
หากคนของเขาได้เป็นหัวหน้าอีกาดำก็คงดียิ่ง!
เพียงแต่ไม่รู้ว่าอิ่งเอ้อร์ซึ่งร่วมเดินทางไปเมืองหลวงกับอีกาดำและอีกาขาวเพื่อฆ่าปิดปากคน ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
หวังว่าเขาจะรอดชีวิต!
อวิ๋นเจิงถอนหายใจในใจเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น
ในเมื่อชุยเหวินจิ้งตายแล้ว เขาก็ไม่ต้องรอสอบปากคำชุยเหวินจิ้งอีก
เรื่องที่เหลือมอบให้ทัวฮวนกับพวกเขาจัดการเถิด!
“ถ่ายทอดคำสั่งแก่อวี๋ซื่อจง ให้ทิ้งทหารไว้ประจำที่ห้าพันนาย โดยให้รองแม่ทัพของเขาเป็นผู้บัญชาการ! ให้เขานำทหารที่เหลือกลับค่ายใหญ่ภูเขาเยี่ยนหุยทันที ห้ามผิดพลาด!”
ถึงเวลาต้องกลับซั่วเป่ยเตรียมศึกแล้ว!
รอปราบแคว้นต้าเยวี่ยได้แล้ว ค่อยย้อนกลับมาสืบหาตัวการเบื้องหลังอย่างช้า ๆ!
คืนนั้น อวิ๋นเจิงกำชับเรื่องบางอย่างแก่ทัวฮวนและเว่ยอวี๋อีกครั้ง
รุ่งเช้าวันถัดมา อวิ๋นเจิงก็นำจี้หร่านกับกองทหารองครักษ์มุ่งหน้าไปติ้งเป่ย
“กิจธุระในซั่วเป่ยมีมากมาย ด้วยความสามารถของเจ้า คิดว่าจะช่วยกำกับดูแลเรื่องใดได้บ้าง?”