ฮูหยินอู๋รู้จักนิสัยสามีตนดี นางได้แต่เหลือบมองเขาอย่างจนใจ ก่อนจะควักตั๋วเงินออกมาอย่างว่าง่าย
เสี่ยวเอ้อกระตือรือร้นยิ่งกว่าเดิม เขากล่าวด้วยความนอบน้อมว่า “เพื่อขอบคุณแขกผู้มีเกียรติที่อุดหนุนร้านเรา ทางร้านจะมอบอาหารและสุราสำหรับรับประทานในร้าน มูลค่ายี่สิบตำลึงให้เป็นพิเศษ...”
“มีเรื่องดีเช่นนี้ด้วยหรือ?”
อู๋เต้าประหลาดใจ “ได้ เช่นนั้นพวกเราค่อยสั่งภายหลัง เจ้าไปทำธุระของเจ้าเถิด หากมีสิ่งใดต้องการ พวกเราจะเรียกเจ้าอีกครั้ง!”
“ขอรับ!”
เสี่ยวเอ้อตอบรับอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปกล่าวกับหหลานฮว่าอีกว่า “คุณหนูทั้งหลาย ต้องการให้ข้าน้อยพาไปยังห้องพักหรือไม่ขอรับ? ในห้องพักสำหรับสตรีมีของใช้เฉพาะสตรีอยู่บ้าง ทางร้านมีสาวใช้ประจำร้านคอยแนะนำของเหล่านั้นให้แขกสตรีโดยเฉพาะ...”
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง...”
หหลานฮว่าโบกมือปฏิเสธซ้ำ ๆ
นางเห็นแล้วว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้คิดเงินเอาเปรียบเพียงใด จึงไม่อยากเสียเงินโดยใช่เหตุ
“ให้พวกเขาแนะนำเจ้าสักหน่อยเถิด!” อู๋เต้ากลับใจกว้าง “มีสิ่งใดจำเป็นก็รับไว้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวเอ้อก็ออกไปเรียกสาวใช้หน้าตาสะอาดสะอ้านคนหนึ่งเข้ามาทันที
เมื่อเห็นเขาเรียกคนมาแล้ว หหลานฮว่าก็ยากจะปฏิเสธ จึงจำต้องตามนางไปยังห้องพักของตน
ทว่านางลอบตัดสินใจไว้ในใจแล้วว่าจะไม่เอาของในนั้นแม้แต่ชิ้นเดียว จะได้ไม่ถูกหลอกเอาเงิน
น่าเสียดายที่ท้ายที่สุด หหลานฮว่าก็ยังถูกหลอกอยู่ดี
คืนนั้นพวกเขารับประทานอาหารกันในโรงเตี๊ยม
อาหารบนโต๊ะมีมากมาย ทั้งไก่ เป็ด ปลา และเนื้อแพะ อีกทั้งส่วนใหญ่เป็นอาหารที่โรงเตี๊ยมมอบให้
แต่สุราจางกงจุ้ยชั้นดีนั้นต้องจ่ายเงินต่างหาก