เมื่อได้ฟังคำของอวิ๋นเจิง คนทั้งหลายก็อดตกอยู่ในภวังค์ครุ่นคิดมิได้
“จริงด้วย! เหตุใดข้าจึงนึกไม่ถึง!”
ตู๋กูเช่อฟาดมือลงบนศีรษะตนเองฉับพลัน “กองทัพใหญ่ของเราประชิดเมือง ทหารรักษาเทียนหูย่อมหวาดหวั่น ทว่าอิทธิพลที่เว่ยเหวินจงโจรชั่วยังหลงเหลืออยู่ก็ไม่สิ้น พวกเขาต้องถูกเว่ยเหวินจงบีบบังคับเป็นแน่ แต่หากเราถอนกำลัง ปัญหาก็จะตกไปอยู่กับเว่ยเหวินจง!”
“ปัญหาอะไรหรือ?”
ฉินชีหู่ถามอย่างไม่เข้าใจ
ตู๋กูเช่อยิ้มกล่าวว่า “แม้เสบียงของเทียนหูยังมีมาก แต่ก็พอประคองได้เพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น เว่ยเหวินจงไม่มีทางปักหลักป้องกันเทียนหูไปตลอด เขาจำต้องหาทางหลบหนี!”
“แล้วอย่างไรต่อ?”
ฉินชีหู่ยังคงไม่เข้าใจ “พวกเราถอนทัพกันหมดแล้ว หากเว่ยเหวินจงหนีไปได้จะทำเช่นไร?”
“เขาหนีไม่พ้น!” อวิ๋นเจิงรับคำ “ขอเพียงเว่ยเหวินจงนำทัพออกจากเมือง ในสถานการณ์เช่นนี้ ทหารจำนวนมากที่ไม่ยินยอมถูกเขาบีบบังคับ ย่อมหลบหนีหรือไม่ก็ยอมสวามิภักดิ์ต่อเรา!”
ทหารเหล่านั้นมิใช่ไม่คิดหนี เพียงแต่ไม่มีทางให้หนีต่างหาก!
เบื้องหน้ามีกองทัพของพวกเขาปิดล้อม ส่วนเบื้องหลังก็มีเว่ยเหวินจง
หากคิดหนีก่อนออกจากเมือง เกรงว่าคงถูกเว่ยเหวินจงประหารเสียก่อน
แต่หากออกจากเมืองมาได้แล้ว เรื่องก็ย่อมต่างออกไป
เสิ่นลั่วเยี่ยนครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนขมวดคิ้วกล่าวว่า “เว่ยเหวินจงยังสามารถหนีข้ามแม่น้ำไป๋สุ่ยจากช่องโหว่ทางเทียนหู แล้วลี้ภัยเข้าเขตเป่ยหวนได้! หรือพวกเราจะยืนมองโจรชั่วผู้นี้ไปสวามิภักดิ์เป่ยหวน?”
“เว่ยเหวินจงจะไปสวามิภักดิ์เป่ยหวน ก็ต้องดูว่าทหารเหล่านั้นยินยอมหรือไม่!” ตู๋กูเช่อกล่าวยิ้ม ๆ “หากเว่ยเหวินจงกล้าทำเช่นนั้นจริง เกรงว่าทหารเหล่านั้นคงจับเขามัดส่งมาต่อหน้าพวกเรา!”