แม้หยวนฉางเจิ้งจะตายแล้ว แต่การสู้รบภายในเมืองสุสะยังไม่สิ้นสุด
ชาวเมืองสุสะบางส่วนพากันเข้าร่วมกองทัพต่อต้าน แม้ไม่มีเกราะและอาวุธคมกริบ ทว่าพวกเขายังคงคิดใช้เลือดเนื้อของตนขับไล่ศัตรู
สถานการณ์เช่นนี้ทำให้การรุกคืบของกองทัพเถียนจงซิ่นถูกขัดขวางอยู่บ้าง
เมื่ออวิ๋นเจิงได้รับข่าวจากแนวหน้า ก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
“ไปถามจ้าวหลิวเหลียงดูว่า กองปืนใหญ่ของพวกเขามีไว้ทำอะไร!”
อวิ๋นเจิงสั่งหลินจี้ด้วยโทสะ แล้วหันไปมองทหารส่งสารด้วยสีหน้าเย็นชา “ถ่ายทอดคำสั่งไปยังเถียนจงซิ่น หากก่อนยามอู่ยังบุกเข้าพระราชวังไม่ได้ ทหารในสังกัดของเขาทั้งหมดจะถูกประหาร!”
เมื่อเห็นอวิ๋นเจิงเดือดดาล หลินจี้กับทหารส่งสารก็ไม่กล้าชักช้า ต่างพากันจากไปอย่างเร่งร้อน
เจียเหยามองอวิ๋นเจิงเงียบ ๆ แล้วก่นด่าในใจว่าเจ้าคนสารเลว
นางย่อมรู้ว่าอวิ๋นเจิงมิได้โกรธจริง เพียงต้องการกดดันกองทัพแต่ละส่วน เพื่อบีบให้กองทัพเถียนจงซิ่นเข่นฆ่าชาวเมืองสุสะอย่างไม่เลือกหน้า
ไม่รู้ว่าเจ้าคนสารเลวผู้นี้เกลียดชังชาวแคว้นอวี่มากเพียงใด จึงคิดหาทางตัดรอนประชากรของพวกเขาเสียสิ้น
ไม่นาน หลินจี้ก็มาถึงกองทัพของจ้าวหลิวเหลียงและเจินเถียนอู่
หลินจี้มาหยุดตรงหน้าจ้าวหลิวเหลียงกับเจินเถียนอู่ “องค์ชายให้ข้ามาถามว่า พวกท่านมีกองทัพไว้ทำอะไรกัน! พระองค์มีรับสั่งให้คนไปถ่ายทอดคำสั่งแก่เถียนจงซิ่นแล้ว หากก่อนยามอู่ยังบุกเข้าพระราชวังไม่ได้ ทหารในสังกัดของเขาทั้งหมดจะถูกประหาร!”
“อะ...อะไรนะ?”
จ้าวหลิวเหลียงกับเจินเถียนอู่ต่างตกใจจนสะดุ้ง
เมื่อได้สติ จ้าวหลิวเหลียงก็รีบถาม “องค์ชายเป็นอะไรไป? เหตุใดจึงกริ้วถึงเพียงนี้?”