เจินเถียนอู่กำลังจะไปเกณฑ์ทหารที่ยอมจำนนเหล่านั้นมาไว้ใต้บังคับบัญชาของตน แต่กลับถูกอวิ๋นเจิงส่งคนไปเรียกตัวกลับมาเสียก่อน
ต่อหน้าคนทั้งสอง อวิ๋นเจิงกล่าวข้อเสนอของเถียนจงซิ่นออกมาตรง ๆ แล้วถามความเห็นของเจินเถียนอู่
เจินเถียนอู่ก่นด่าเถียนจงซิ่นอยู่ในใจ ทว่าก็ยังประสานมือกล่าวว่า “ทหารของเราทั้งสองฝ่ายร่วมกันโจมตี ย่อมช่วยให้การปราบปรามทางใต้รุดหน้าเร็วขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”
เขาอยากปฏิเสธอยู่หรอก
แต่ปฏิเสธไม่ได้!
หากปฏิเสธ มิเท่ากับว่าเขากลัวฝีมือการนำทัพของเถียนจงซิ่นจะเหนือกว่าตนหรือ?
เขามีกำลังพลสามหมื่นนาย!
ส่วนกองทัพของเถียนจงซิ่น หลังจากสูญเสียกำลังพลในศึกครั้งนี้แล้ว คาดว่าคงเหลือเพียงหมื่นเศษ
ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเขายังมัวหวาดกลัวโน่นนี่ ก็ช่างไร้ความสามารถเกินไปแล้ว!
อีกอย่าง เถียนจงซิ่นก็เป็นคนที่เขาปั้นมากับมือ
เขาจะกลัวเถียนจงซิ่นด้วยเหตุใด?
“ในเมื่อเจ้าเองก็ไม่มีความเห็น เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้!”
อวิ๋นเจิงไม่พูดอ้อมค้อม “อีกเรื่องหนึ่ง เปิ่นหวังจะส่งกำลังพลสองหมื่นนายไปคุมเชิงให้พวกเจ้า หนึ่งหมื่นนายจะเข้าโจมตีท่าเรือของศัตรูจากทางทะเล ส่วนอีกหนึ่งหมื่นนายจะตามหลังพวกเจ้า คอยสนับสนุนได้ทุกเมื่อ!”
“ขอบพระทัยท่านอ๋อง!”
ทั้งสองกล่าวขอบคุณพร้อมกัน
“ศึกครั้งนี้ ให้เจินเถียนอู่เป็นแม่ทัพใหญ่ ส่วนเถียนจงซิ่นเป็นทัพหน้าเส้นทางซ้าย!”
อวิ๋นเจิงมองทั้งสอง “เจินเถียนอู่เกณฑ์ทหารสามหมื่นนาย ส่วนกองทัพของเถียนจงซิ่นให้เพิ่มกำลังพลจนมีหนึ่งหมื่นห้าพันนาย เปิ่นหวังให้เวลาพวกเจ้าเตรียมทัพเพียงห้าวัน หากพ้นห้าวันแล้วยังเตรียมกำลังพลไม่พร้อม เปิ่นหวังจะนำทัพไปปราบปรามทางใต้ด้วยตนเอง!”