เรื่องของอวิ๋นลี่ อวิ๋นเจิงไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
อีกไม่นานเขาก็จะออกจากเมืองหลวงแล้ว อวิ๋นลี่อยากก่อเรื่องอย่างไรก็เชิญตามสบาย!
ช่วงเวลาต่อจากนั้น อวิ๋นเจิงยุ่งอยู่กับการเตรียมตัวเดินทางไปซั่วเป่ย
เที่ยงวันถัดมา อวิ๋นเจิงเพิ่งรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ กำลังจะไปดูทางเขาเมาเอ่อร์ว่าจัดเตรียมเสบียงแห้งไว้ถึงไหนแล้ว บ่าวเฝ้าประตูก็เข้ามารายงาน
“ท่านอ๋อง คนจากตำหนักบูรพามาแล้ว องค์รัชทายาทกำลังจะเสด็จถึงจวน ขอเชิญท่านอ๋องหกเตรียมรับเสด็จพ่ะย่ะค่ะ”
ได้ยินคำของบ่าวเฝ้าประตู ใบหน้าอวิ๋นเจิงพลันเขียวคล้ำ
รับเสด็จหรือ?
อวิ๋นลี่เจ้าคนโง่นั่นเพิ่งได้เป็นรัชทายาทเมื่อวาน วันนี้ก็วิ่งมาวางอำนาจต่อหน้าเขาเสียแล้วหรือ?
ยังจะให้รับเสด็จอีกหรือ?
เหตุใดไม่ให้เขาออกไปรับถึงสามลี้เสียเลยเล่า?
รับเสด็จใช่หรือไม่?
ข้าจะดูว่าเจ้ากล้าให้ข้ารับเสด็จหรือไม่!
อวิ๋นเจิงแอบสบถในใจ ก่อนเรียกเย่จื่อเข้ามาทันที “แจ้งคนในจวน องค์รัชทายาทเสด็จมาถึงแล้ว ทุกคนตามข้าไปรับเสด็จ!”
“จะรับเสด็จจริงหรือเจ้าคะ?”
เย่จื่อถามเสียงเบา
“ถามอะไรเหลวไหล?”
อวิ๋นเจิงเหลือบมองนาง “บัดนี้อีกฝ่ายเป็นถึงองค์รัชทายาท ต่อให้แค่ทำให้ครบพิธีก็ต้องทำเสียหน่อย!”
แม้พวกเขาใกล้จะออกเดินทางแล้ว ก็ไม่ควรเปิดช่องให้ผู้อื่นจับผิด
“เจ้าค่ะ!”
เย่จื่อจนใจ จึงได้แต่ไปแจ้งคนในจวน
ไม่นาน ประตูใหญ่ของจวนอ๋องก็เปิดออก อวิ๋นเจิงนำผู้คนมารออยู่หน้าประตู เตรียมรับเสด็จ
ครู่ต่อมา รถประทับของอวิ๋นลี่ก็มาถึง
ขบวนธงและฆ้องนำหน้า มีองครักษ์ติดตามอยู่ทั้งสองข้าง
ขบวนหนึ่งมีคนไม่น้อยกว่าร้อยคน
ขาดก็แต่เสียงฆ้องกลองกึกก้องกับประทัดประโคมเท่านั้น