ภายใต้สัญญาณของอวิ๋นเจิง คนทั้งหลายจึงนั่งลง
เดิมทีอวิ๋นเจิงคิดจะชักมือที่ถูกบีบจนแทบผิดรูปกลับมา ทว่าเจียเหยากลับไม่ยอมคลายมือแล้ว
บัดซบ!
สตรีผู้นี้ช่างผูกใจเจ็บยิ่งนัก!
อวิ๋นเจิงอดทนต่อความเจ็บปวดที่ส่งมาจากมือ พลางแนะนำทัวฮวนกับบุตรชายให้เจียเหยารู้จัก
ส่วนจู่หลู่นั้น เจียเหยารู้จักอยู่ก่อนแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องให้อวิ๋นเจิงแนะนำ
“ได้ยินชื่อเสียงฮูหยินเจียเหยามานาน วันนี้ได้พบด้วยตาตนเอง นับเป็นวาสนาถึงสามชาติ”
ทัวฮวนกล่าวพลางยิ้มประจบเจียเหยา
เจียเหยายิ้มหวาน “เจียเหยาก็ได้ยินชื่อเสียงท่านราชครูมานานแล้ว อยากพบหน้าท่านราชครูมานาน ทว่ากลับไม่มีโอกาสเสียที วันนี้อาศัยบารมีท่านอ๋อง ในที่สุดก็ได้พบแล้ว”
“พอแล้ว พอแล้ว ล้วนเป็นคนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจกันเช่นนี้”
อวิ๋นเจิงยิ้มพลางห้ามทั้งสอง “วันนี้หาโอกาสที่พวกเราได้นั่งร่วมวงกันยากยิ่ง ต้องดื่มกันสักหลายจอก! พระชายา ไปหยิบจอกสุรามาใบหนึ่ง”
กล่าวจบ อวิ๋นเจิงก็ชี้ไปยังที่วางจอกสุรา
เจียเหยาบีบมืออวิ๋นเจิงแรง ๆ อีกครั้ง ก่อนจะลุกไปหยิบจอกสุราจากตรงนั้น แล้วกลับมานั่งข้างอวิ๋นเจิงดังเดิม
เมื่อทัวฮวนเห็นเช่นนั้นก็ลุกขึ้นทันที หยิบกาสุรามา เตรียมรินให้เจียเหยากับอวิ๋นเจิง
“ท่านราชครูไม่ต้องเกรงใจ ข้ารินเองได้”
เจียเหยายิ้มบาง ๆ รับกาสุราจากมือทัวฮวน รินให้อวิ๋นเจิงหนึ่งจอกก่อน แล้วจึงเติมจอกของตนจนเต็ม
เมื่อเห็นการกระทำของเจียเหยา อวิ๋นเจิงก็พยักหน้าในใจอย่างอดไม่ได้
ติดต่อกับคนฉลาดช่างง่ายดาย
ตนยังไม่ทันเอ่ยปาก เจียเหยาก็รู้แล้วว่าควรทำสิ่งใด