เจียเหยาไม่ได้เดินทางมายังติ้งเป่ยเพียงลำพัง
ผู้ติดตามเจียเหยามาด้วยยังมีทหารม้าอีกกว่า 80 นาย
เดิมทีเจียเหยาพาทหารองครักษ์ติดตามมาถึง 100 นาย
ทว่าพวกเขาขี่ม้าคนละสามตัว ฝ่าลมหนาวควบม้าตลอดทาง จึงมีคนล้มป่วยไปสิบกว่าคน
โชคดีที่คนเหล่านั้นล้มป่วยหลังผ่านค่ายใหญ่ภูเขาเยี่ยนหุยแล้ว
อย่างไรเจียเหยาก็ยังมีฐานะเป็นชายารองของอ๋องจิ้งเป่ย องครักษ์ของนางจึงได้รับการรักษาที่นี่ได้
“เจ้านี่เก่งจริง!”
อวิ๋นเจิงยกนิ้วโป้งให้เจียเหยา “พาคนมาแค่นี้ ยังกล้าหนีออกจากเขตกุ่ยฟางตรงมายังติ้งเป่ยอีก”
“เจ้าคิดว่าข้าอยากมาหรือ?”
เจียเหยามองอวิ๋นเจิงอย่างขุ่นเคือง “หากเจ้าไม่ได้บอกให้ข้ามาติ้งเป่ยก่อนสิ้นปี ข้าจะต้องทำเช่นนี้หรือ?”
เมื่อเห็นแววตาน้อยใจของเจียเหยา อวิ๋นเจิงก็ทำหน้าไร้เดียงสาทันที “ข้าก็ไม่ได้บอกให้เจ้าต้องมาภายในสิ้นปีเสียหน่อย อีกอย่าง เจ้าไม่ได้บอกข้าหรือว่าเดินทางมาไม่ทัน?”
เจียเหยาขมวดคิ้วน้อย ๆ “ภายหลังข้าไม่ได้บอกเจ้าอีกหรือว่าจะพยายามมาถึงก่อนสิ้นปี? รวมถึงผลการเจรจากับกุ่ยฟาง ข้าก็รายงานให้เจ้าทราบพร้อมกันแล้ว! เจ้า...ไม่ได้รับหรือ?”
มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?
อวิ๋นเจิงประหลาดใจ ทั้งจนใจทั้งขบขัน “ข้าไม่ได้รับจริง ๆ”
“ไม่ได้รับจริงหรือ?”
เจียเหยาดูคล้ายไม่เชื่อนัก
“เรื่องเพียงเท่านี้ ข้าจะหลอกเจ้าทำไม?”
อวิ๋นเจิงกลอกตาใส่เจียเหยา ก่อนส่ายหน้าแล้วยิ้มกับตนเอง “เห็นทีเหยี่ยวขาวที่ใช้ส่งข่าวจะหายไปอีกแล้ว...”
ดูเหมือนการใช้เหยี่ยวขาวส่งข่าวจะไม่น่าเชื่อถือจริง ๆ!