นครหลวงต้าเฉียน
สองสามวันนี้ฮ่องเต้เหวินอารมณ์ดีเป็นพิเศษ มักหลบไปหัวเราะลำพังอยู่บ่อยครั้ง
ครานี้ฮ่องเต้เหวินก็หลบมาแอบหัวเราะในห้องทรงพระอักษรอีกแล้ว ทั้งยังหยิบหนังสือยอมจำนนของเป่ยหวนที่อวิ๋นเจิงส่งคนกลับมาถวายขึ้นมาอ่านซ้ำอีกครั้ง
อ่านจบแล้ว เขาก็หยิบรายงานศึกขึ้นมาอ่านอีกหน
รายงานศึกฉบับนี้ ในยามนี้มีเพียงเขาผู้เดียวที่ได้อ่าน
ผู้คนมากมายต่างรู้ว่าซั่วเป่ยคว้าชัยชนะมาอีกครั้ง แต่เรื่องผลศึกนั้น มีเพียงฮ่องเต้เหวินที่รู้แจ้ง
ข้างกายเขายังมีรายงานศึกอีกฉบับหนึ่ง
นั่นคือรายงานศึกที่องค์รัชทายาทอวิ๋นลี่เขียนด้วยตนเอง
ความวุ่นวายจากกบฏอ๋องอันสงบลงแล้ว พวกเขากำลังยกทัพกลับราชธานี
สำหรับรายงานศึกฉบับนี้ของอวิ๋นลี่ ฮ่องเต้เหวินอ่านเพียงครั้งเดียวก็ไม่หยิบขึ้นมาอ่านอีก
รายงานศึกปราบกบฏอ๋องอัน ไม่มีอะไรน่าอ่านจริง ๆ!
หากแม้แต่กบฏอ๋องอันยังปราบไม่ลง เซียวว่านโฉวก็ควรกลับไปขายขนมเข่งเสียจริง!
แม้ฮ่องเต้เหวินจะยินดีนัก แต่ต่อหน้าผู้อื่น เขายังคงแสร้งทำท่าหนักใจ
กล่าวตามตรง ฮ่องเต้เหวินแสร้งทำได้เหน็ดเหนื่อยไม่น้อย
ล้วนเป็นเพราะเจ้าลูกอกตัญญูเหล่าลิ่วผู้นี้ทั้งนั้น!
ฮ่องเต้เหวินลอบก่นด่าในใจ
ครู่ต่อมา ฮ่องเต้เหวินก็จ้องรายงานศึกพลางยิ้มกว้าง แล้วพึมพำกับตนเองว่า “เจ้าลูกอกตัญญู ในที่สุดก็ไม่ทำให้เราสิ้นเปลืองซั่วเป่ยทั้งแห่งที่มอบให้เจ้าเปล่า ๆ...”
พึมพำไปได้ไม่นาน ฮ่องเต้เหวินก็พลันรู้สึกขัดใจขึ้นมาอีก
เจ้าลูกอกตัญญูผู้นี้ก็เหลือเกิน ไยไม่บุกไปถึงวังหลวงเป่ยหวนเสียแต่เนิ่น ๆ?
หากเป็นเช่นนั้น คราวก่อนตอนเราไปซั่วเป่ย ยังจะได้แวะไปเที่ยวแถววังหลวงเป่ยหวนเสียหน่อย
เพิ่งกลับจากซั่วเป่ยได้ไม่นาน หากวิ่งไปที่นั่นอีกครั้ง องค์ชายสามคงนั่งไม่ติดเป็นแน่!