ระยะทางจากซั่วฟางไปซู่ฉวีพอๆ กับระยะทางไปติ้งเป่ย
กว่าพวกเขาจะเดินทางถึงซู่ฉวีก็เป็นยามฟ้ามืดแล้ว
อวิ๋นเจิงไม่รอช้า ภายใต้การนำทางของจางซวี มุ่งตรงไปยังค่ายทหารที่ประจำการอยู่ในซู่ฉวี
“หยุด!”
ทันทีที่พวกเขามาถึงหน้าค่าย ทหารยามก็ร้องห้าม
“บังอาจ!”
เกาเหอตวาดลั่น “เจ้ากล้าขวางท่านอ๋องหรือ?”
“ท่าน...ท่านอ๋อง?”
ทหารยามชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เชิดหน้ากล่าวว่า “อย่าเอาท่านอ๋องมาขู่ข้า! ข้าไม่รู้จักท่านอ๋องที่ไหนทั้งนั้น ที่นี่เป็นค่ายทหาร หากไม่มีคำสั่งของแม่ทัพหวัง ผู้ใดที่ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า!”
“ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องหรือ?”
อวิ๋นเจิงยกมุมปากขึ้น กระตุ้นม้าให้เดินหน้าไปอีกสองสามก้าว เพื่อให้ทหารยามมองเห็นชัดขึ้น “เจ้าไม่รู้จักเปิ่นหวัง แล้วไม่รู้จักเกราะบนกายเปิ่นหวังด้วยหรือ?”
เกราะหรือ?
ทหารยามชะงักไปเล็กน้อย คราวนี้จึงสังเกตเห็นเกราะบนกายอวิ๋นเจิง
เกราะชุบทอง?
รูม่านตาของทหารยามหดวูบ
นี่เป็นเกราะที่แม่ทัพระดับสองขึ้นไปเท่านั้นจึงมีสิทธิ์สวมใส่!
ทั่วทั้งซั่วเป่ย ดูเหมือนมีเพียงเว่ยเหวินจงกับตู๋กูเช่อที่มีสิทธิ์สวม!
บัดนี้เกราะเช่นนี้กลับปรากฏอยู่บนกายชายหนุ่มผู้หนึ่ง?
ได้ยินมาว่ามีอ๋องจิ้งเป่ยเดินทางมาซั่วเป่ย อยู่ทางซั่วฟาง
คนผู้นี้...คงไม่ใช่ท่านอ๋องจริงๆ กระมัง?
ทหารยามสะดุ้งเฮือก รีบคุกเข่าข้างหนึ่ง “คารวะท่านอ๋อง!”
“คารวะท่านอ๋อง!”
ทหารยามคนอื่นๆ ต่างพากันคำนับตาม
“ลุกขึ้นเถิด!”